บทที่ 87 เรือนอาถรรพ์คือทำเลทอง

“พี่ชายร่างกำยำท่านนี้ หน้าตาดูไม่คุ้นเลยนะขอรับ หรือว่าอยากจะซื้อบ้านหรือเช่าบ้าน”

“เช่าบ้าน” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบเสียงอู้อี้ แล้วทวนเงื่อนไขที่จ้าวเหิงกำชับมาหนึ่งรอบ

นายหน้าซุนพอได้ฟัง ลูกตาก็กลอกเร็วยิ่งขึ้น เขาประเมินเสิ่นฟู่กุ้ยขึ้นๆ ลงๆ เห็นว่าอีกฝ่ายสวมเสื้อผ้าหยาบๆ แต่ร่างกายกลับกำยำบึกบึน สายตาคมกริบ ไม่เหมือนชาวนาธรรมดาทั่วไป ในใจก็พลันมีแผนการขึ้นมา

“มีขอรับ! มี! ตามเงื่อนไขของท่าน ข้ามีสถานที่หนึ่งที่ยอดเยี่ยมพอดิบพอดีเลย!” นายหน้าซุนตบหน้าขาฉาดใหญ่ กระตือรือร้นจนเกินงาม “รับรองว่าท่านต้องพอใจ! มาๆๆ ข้าจะพาท่านไปดูเดี๋ยวนี้เลย!”

นายหน้าซุนนำเสิ่นฟู่กุ้ย เลี้ยวไปเลี้ยวมาเจ็ดแปดครั้ง เดินเข้าไปในตรอกที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง ตรอกนั้นแคบมาก กำแพงสองข้างทางเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ กลิ่นอับชื้นโชยปะทะใบหน้า

“ก็ที่นี่แหละขอรับ!” นายหน้าซุนชี้ไปยังประตูไม้ผุพังบานหนึ่ง พูดอย่างลำพองใจ

เสิ่นฟู่กุ้ยขมวดคิ้ว ประตูไม้นี่ก็ใกล้จะผุพังเต็มทีแล้ว ด้านบนยังมีรูโหว่อยู่สองสามรู เขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมผสมกับกลิ่นเปรี้ยวเหม็นที่บอกไม่ถูกก็พุ่งสวนออกมา ลานบ้านไม่ใหญ่ พื้นดินเป็นหลุมเป็นบ่อ ตามมุมห้องกองไปด้วยขยะ หน้าต่างห้องพักสองสามห้องกระดาษก็ขาดหมดแล้ว ลมพัดทีหนึ่งก็เกิดเสียงดังวูบวาบ

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ ลานบ้านนี้ไม่เล็กเลยใช่หรือไม่ ตั้งเตาสักสองเตาก็ไม่มีปัญหา! ด้านหลังยังมีห้องอีกห้าห้อง ต่อให้พี่น้องของท่านจะเยอะกว่านี้ก็อยู่ได้สบาย!” นายหน้าซุนยังคงโม้จนน้ำลายฟุ้งกระจาย “ที่สำคัญที่สุดคือค่าเช่าถูกมาก เดือนละหนึ่งตำลึงเงินเท่านั้น!”

เสิ่นฟู่กุ้ยเดินสำรวจไปรอบๆ ในลานบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหยียบลงบนแผ่นหินที่โยกคลอนแผ่นหนึ่ง จนเกือบจะข้อเท้าพลิก เขาหันกลับไปมองใบหน้าของนายหน้าซุนที่ยิ้มจนแก้มปริ รู้สึกเพียงว่ามันดูจอมปลอมยิ่งกว่าพวกอนารยชนที่แสร้งทำเป็นยอมจำนนในสนามรบเสียอีก

“ไปเถอะ ไปดูที่ต่อไป” เสิ่นฟู่กุ้ยไม่ได้โกรธ เพียงแค่กล่าวอย่างสงบนิ่ง

“เอ๋ พี่ชาย สถานที่นี้ดีออกขนาดนี้ แค่ซ่อมแซมหน่อยก็ใช้ได้แล้ว...”

“ข้าบอกว่า ไปดูที่ต่อไป” น้ำเสียงของเสิ่นฟู่กุ้ยไม่ดัง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจปฏิเสธได้ ทำให้รอยยิ้มของนายหน้าซุนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาเห็นไอสังหารอันเย็นเยียบแวบหนึ่งในดวงตาของเสิ่นฟู่กุ้ย นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนแม้แต่ในหน่วยทหารองครักษ์ของท่านนายอำเภอ

ในใจของนายหน้าซุนพลันหล่นวูบ รู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ไม่ใช่คนที่หลอกลวงได้ง่ายๆ เขาไม่กล้าตุกติกอีกต่อไป พาเสิ่นฟู่กุ้ยไปดูสถานที่อื่นอีกสองสามแห่งอย่างเชื่อฟัง แต่สถานที่เหล่านั้น ไม่ทำเลที่ตั้งแย่เกินไป ก็ลานบ้านเล็กเกินไป หรือไม่ก็เจ้าของบ้านเรียกราคาสูงเกินไป ล้วนไม่ตรงกับความต้องการของจ้าวเหิง

เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์ใกล้จะอยู่ตรงศีรษะแล้ว ในใจของเสิ่นฟู่กุ้ยก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้าง เขาไม่อยากให้การออกมาทำงานวันแรก ก็ต้องล้มเหลวกลับไปพบเถ้าแก่ เขาหยุดฝีเท้า มองนายหน้าซุนที่ทำสีหน้าไม่พอใจ แล้วล้วงเศษเงินออกมาจากอกเสื้อหนักครึ่งตำลึง โยนส่งไปให้

“ข้าไม่มีเวลามาเดินวนเล่นกับเจ้า” เสิ่นฟู่กุ้ยกล่าวเสียงเข้ม “ข้าตั้งใจจะเช่าจริงๆ เจ้าบอกความจริงข้ามาคำหนึ่งเถอะ ในเมืองนี้ตกลงว่ามีสถานที่ที่ตรงตามเงื่อนไขที่ข้าพูด และราคาสมเหตุสมผลหรือไม่ มี เงินนี่ก็คือค่าน้ำชาของเจ้า พอเรื่องสำเร็จ ข้าจะตบรางวัลให้อีกต่างหาก ถ้าไม่มี ข้าก็จะไปเดี๋ยวนี้ ไม่เสียเวลาเจ้า”

นายหน้าซุนชั่งน้ำหนักเงินในมือ รอยยิ้มไม่พอใจบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงในทันที เขาขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงต่ำกล่าว “พี่ชายช่างใจกว้างนัก! ไม่ขอปิดบังท่าน มันมีสถานที่เช่นนั้นอยู่จริงๆ ที่หนึ่ง แต่ว่า... สถานที่นั้นมันมีเรื่องเล่าอยู่หน่อย”

“อยู่ที่ฟากตะวันออกของเมือง เดิมทีเป็นลานย้อมผ้า ต่อมาครอบครัวนั้นธุรกิจล้มเหลว ก็เลยปล่อยว่างไว้ ลานบ้านใหญ่มาก ห้องก็เยอะ ด้านหลังยังติดกับแม่น้ำสายเล็กๆ ตักน้ำระบายน้ำสะดวกทั้งหมด เพียงแต่...” นายหน้าซุนลังเลเล็กน้อย “เพียงแต่ลานบ้านนั้น มันเคยมีคนตาย”

“ตายอย่างไร” เสิ่นฟู่กุ้ยสีหน้าไม่เปลี่ยน เขาเคยนอนในกองซากศพมาแล้ว ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

“ได้ยินมาว่าเป็นลูกจ้างในโรงย้อมผ้า ขโมยผ้าของเถ้าแก่ ถูกจับได้ หลังจากนั้นก็คิดสั้น กระโดดบ่อน้ำในลานบ้านฆ่าตัวตาย หลังจากนั้น ลานบ้านก็ไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่ กลางคืนมักจะมีคนได้ยินเสียงร้องไห้ เจ้าของบ้านก็รีบอยากจะขาย ค่าเช่าก็เรียกไว้ต่ำมาก เดือนละหนึ่งตำลึงกับอีกห้าสลึงเงินเท่านั้น แต่แขวนป้ายไว้เกือบปีแล้ว ก็ยังไม่มีใครกล้าเช่า”

“พาข้าไปดู” เสิ่นฟู่กุ้ยกล่าวโดยไม่ลังเล

ครั้งนี้ นายหน้าซุนไม่ตุกติกอีก นำทางเขาไปยังฟากตะวันออกของเมือง ลานบ้านแห่งนี้เห็นได้ชัดว่าดีกว่าสองสามแห่งที่ดูก่อนหน้านี้มาก กำแพงลานบ้านสูงตระหง่าน ประตูทางเข้ากว้างขวาง แม้ว่าจะดูทรุดโทรมอยู่บ้าง แต่โครงสร้างพื้นฐานดีมาก

เสิ่นฟู่กุ้ยผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของต้นหญ้าก็โชยมา ลานบ้านกว้างขวางมาก ปูด้วยแผ่นหินสีเขียว แม้ว่าตามรอยแยกจะเต็มไปด้วยวัชพืช แต่ก็มองออกว่าเมื่อก่อนต้องดูภูมิฐานมาก กลางลานบ้านมีบ่อน้ำที่ถูกแผ่นหินปิดตายไว้จริงๆ ห้องพักหลายแถวแม้ประตูหน้าต่างจะปิดสนิท แต่ก็ดูแล้วยังแข็งแรงดี

“ก็ที่นี่แหละ” ในใจของเสิ่นฟู่กุ้ยตัดสินใจในทันที สถานที่นี้พูดได้เลยว่า ถูกสร้างมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ

เขาไปตามหาเจ้าของบ้าน เป็นบัณฑิตซิ่วไฉเฒ่าผู้หนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม เสิ่นฟู่กุ้ยก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง บอกจุดประสงค์ที่มาโดยตรง

บัณฑิตซิ่วไฉเฒ่าพอได้ยินว่าเขาจะเช่า “เรือนอาถรรพ์” หลังนั้น เริ่มแรกก็ประหลาดใจ จากนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขายืนยันกับเสิ่นฟู่กุ้ยซ้ำๆ “เจ้า... เจ้าไม่กลัวจริงๆ หรือ ลานบ้านนั้น มันไม่เป็นมงคลจริงๆ นะ!”

“ขอเพียงสถานที่เหมาะสม ราคาเหมาะสม ก็ไม่กลัวเรื่องนี้” คำตอบของเสิ่นฟู่กุ้ยเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

บัณฑิตซิ่วไฉเฒ่าเห็นว่าเขาไม่เหมือนล้อเล่น ก็ขอบคุณสวรรค์ขอบคุณผืนดิน ตอบตกลงในทันที เสิ่นฟู่กุ้ยนึกถึงที่เถ้าแก่บอกว่าให้ไถ่ถามให้มาก จึงลองเชิงต่อรองราคาดู

“เดือนละหนึ่งตำลึงกับอีกสองสลึง ข้าเช่าหนึ่งปี”

“นี่... นี่มันต่ำเกินไปหน่อย...” บัณฑิตซิ่วไฉเฒ่าทำสีหน้าลำบากใจ

เสิ่นฟู่กุ้ยก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่มองเขา เขาน่ะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมในการเจรจาต่อรองหรอก แต่เขาก็มีวิธีของเขา ร่างกายที่สูงใหญ่และแรงกดดันอันเงียบขรึมของเขา มันก็คือพลังอย่างหนึ่งในตัวมันเอง

ทั้งสองคนยืนจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดบัณฑิตซิ่วไฉเฒ่าก็ถอนหายใจออกมา “ช่างเถอะ ช่างเถอะ ปล่อยว่างไว้มันก็ว่างอยู่อย่างนั้น หนึ่งตำลึงสองสลึงก็หนึ่งตำลึงสองสลึงเถอะ ขอเพียงเจ้าตกลงเช่าก็พอ!”

ในใจของเสิ่นฟู่กุ้ยยินดียิ่ง รีบจ่ายค่าเช่าหนึ่งปีทันที พร้อมกับค่ามัดจำอีกหนึ่งเดือน รวมทั้งสิ้นสิบห้าตำลึงกับอีกหกสลึงเงิน ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกันอย่างชัดเจน

เมื่อถือสัญญาเช่าที่บางเฉียบแผ่นนั้นไว้ในมือ เสิ่นฟู่กุ้ยกลับรู้สึกว่ามันหนักอึ้งยิ่งกว่าการพกเงินหลายสิบตำลึงไว้ในอกเสื้อเสียอีก เขาทำสำเร็จแล้ว ภารกิจใหญ่ครั้งแรกที่เถ้าแก่มอบหมาย เขาไม่ได้ทำมันพัง

ความรู้สึกพึงพอใจและภาคภูมิใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของเขา ความรู้สึกนี้ มันแตกต่างจากความตื่นเต้นในตอนที่เขาฟันศีรษะศัตรูคนแรกลงได้ในสนามรบ และก็แตกต่างจากความยินดีตอนที่รบชนะแล้วได้แบ่งเงินรางวัล นี่มันคือ... ความรู้สึกที่มั่นคง ที่จับต้องได้ ที่มองเห็นอนาคต

...

พลบค่ำ เสิ่นฟู่กุ้ยกลับมาถึงหมู่บ้านตระกูลจ้าว เขาก้าวเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นจ้าวเหิงกำลังนั่งนับเหรียญทองแดงที่ได้จากการขายเนื้อในวันนี้อยู่บนโต๊ะหิน แสงสุดท้ายของอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของจ้าวเหิง สีหน้าของเขาจดจ่อและสงบนิ่ง

“เถ้าแก่” เสิ่นฟู่กุ้ยเดินเข้าไป เสียงตึงเครียดอยู่บ้าง จ้าวเหิงเงยหน้าขึ้น พอเห็นกระดาษแผ่นนั้นในมือของเขา ก็ยิ้มออกมา “จัดการเรียบร้อยแล้วรึ”

“เรียบร้อยแล้วขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยวางสัญญาเช่าและเงินที่เหลือลงบนโต๊ะ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างตื่นเต้น เมื่อเล่ามาถึงตอนท้าย เขาก็กล่าวเสริมอย่างไม่มั่นใจเล็กน้อย “เถ้าแก่ ลานบ้านนั้น... เคยมีคนตาย ท่านไม่ถือสาใช่หรือไม่ขอรับ ข้าถือวิสาสะ ตัดสินใจเอง ทั้งยังต่อรองราคา ไม่รู้ว่าเหมาะสมหรือไม่...”

จ้าวเหิงหยิบสัญญาเช่าขึ้นมา อ่านดูอย่างละเอียด จากนั้นก็หยิบเงินที่เหลือขึ้นมานับดู บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจ