บทที่ 88 กลับมาอย่างมอมแมม

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปอยู่ตรงหน้าเสิ่นฟู่กุ้ย ยื่นมือใหญ่ราวกระด้งออกไป ตบลงบนไหล่ของเขาอย่างหนักหน่วง

“ฟู่กุ้ย เจ้าทำได้ดีมาก” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยพลัง “ดีมากจริงๆ!”

เขามองใบหน้าที่แดงก่ำของเสิ่นฟู่กุ้ย กล่าวต่อไปว่า “คนกลุ่มเรา คลานออกมาจากกองซากศพ บนตัวแบกรับไอสังหาร วิญญาณเร่ร่อนตนใดเห็นก็ยังต้องเดินเลี่ยง เรือนอาถรรพ์รึ สำหรับพวกเราแล้ว มันก็คือทำเลทอง!”

“ส่วนเรื่องการต่อรองราคา” จ้าวเหิงยิ้มกว้างขึ้นอีก “ต่อได้ดี! ตอนนี้พวกเราเงินทุกเหรียญก็ต้องบิออกเป็นสองส่วนใช้ เจ้าในวันนี้ ช่วยพวกเราประหยัดเงินไปได้ก้อนใหญ่! นี่คือความดีความชอบครั้งใหญ่!”

เสิ่นฟู่กุ้ยฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะออกมา ราวกับเด็กน้อย การยอมรับจากเถ้าแก่ ทำให้เขายินดียิ่งกว่าได้รับรางวัลใดๆ เสียอีก

จ้าวเหิงหุบรอยยิ้ม สายตาทอดมองไปยังทิศทางของอำเภอชิงเหอ แสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ขอบฟ้าแดงฉานราวกับเลือด “เตาไฟในเมือง พรุ่งนี้ก็สามารถเริ่มก่อได้แล้ว” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งและทรงพลัง “รากฐานของพวกเราในเมืองชิงหยาง ถือว่าได้หยั่งลงไปก้าวแรกแล้ว”

“ตอนนี้ ก็ขึ้นอยู่กับซานหยวนและโซ่วโหวแล้ว”

...

เวลาครึ่งเดือน ผ่านไปในชั่วพริบตา ฟากตะวันออกของเมืองชิงหยาง “เรือนอาถรรพ์” ที่ทุกคนพากันหลีกหนีแห่งนั้น บัดนี้กลับแผ่ไอชีวิตชีวาที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

วัชพืชที่เคยขึ้นรกเต็มลานบ้านถูกถางจนสะอาดเกลี้ยง พื้นดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อก็ถูกถมด้วยดินใหม่และอัดจนแน่น ที่มุมกำแพง เตาขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นใหม่สองเตาตั้งเรียงกันเป็นแถว ขอบกระทะถูกควันรมจนดำสนิท แม้ว่าจะเป็นตอนกลางวันที่ไม่ได้จุดไฟ ในอากาศก็ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อพะโล้และเครื่องเทศ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของดิน ไม่เพียงแต่ไม่เหม็น แต่กลับทำให้ผู้คนได้กลิ่นอายของชีวิตที่มั่นคง

ห้องพักที่ผุพังสองสามห้อง กระดาษหน้าต่างถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด บานประตูก็ถูกซ่อมแซมจนแข็งแรง สองห้องในนั้นกลายเป็นโกดังเก็บของ วางเรียงไว้ด้วยถุงเครื่องเทศที่บดแล้วและไหซอสปรุงรสต่างๆ ส่วนอีกสองสามห้องก็ปูด้วยเสื่อฟางที่สะอาด กลายเป็นที่พักเท้าชั่วคราวของเหล่าพี่น้อง

เสิ่นฟู่กุ้ยกำลังเปลือยท่อนบน เหวี่ยงไม้กวาดด้ามใหญ่ กวาดเศษใบไม้ร่วงสุดท้ายในลานบ้านลงในบุ้งกี๋ ผิวสีทองแดงเป็นมันวาวอยู่ใต้แสงแดด มัดกล้ามที่นูนขึ้นมาทุกส่วนล้วนแฝงไว้ด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา แต่พลังนี้ในขณะนี้กลับถูกใช้ออกไปอย่างระมัดระวังที่สุด ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนบรรยากาศใหม่ที่ได้มาอย่างยากเย็นนี้

ครึ่งเดือนมานี้ เขาแทบจะมองว่าที่นี่เป็นบ้านของตนเองไปแล้ว ทุกวันฟ้ายังไม่สว่างก็นำพี่น้องสองคนที่ขอมาจากในค่ายมาเริ่มงาน ต้มเนื้อพะโล้ ออกไปตั้งแผง ทำความสะอาด ซ่อมแซม... ยุ่งจนเท้าแทบไม่ได้ติดพื้น แต่ในใจกลับหวานชื่นยิ่งกว่าได้กินน้ำผึ้งเสียอีก

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินใต้ชายคา ในมือถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง กำลังใช้แท่งถ่านจดบันทึกอะไรบางอย่าง นับตั้งแต่มีฐานที่มั่นแห่งนี้ในเมือง พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเดินทางจากหมู่บ้านมายังเมืองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างอีกต่อไป การผลิตและการขายรวมอยู่ในที่เดียว ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ลูกค้าในเมืองก็มีมากกว่าคนในหมู่บ้านไกลนัก กำลังซื้อก็แข็งแกร่งกว่า ยอดขายในแต่ละวันเกือบจะเป็นห้าถึงหกเท่าของเมื่อก่อน

แต่คิ้วของจ้าวเหิง กลับยังไม่คลายออกจนหมด ยอดขายมากขึ้น รายจ่ายก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย ค่าเช่าลานบ้านนี้หนึ่งปี ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซม เงินสำหรับซื้อหม้อกระทะและเครื่องมือเครื่องใช้ แถมยังมีค่ากินอยู่ของพี่น้องที่เพิ่มมาอีกสองคน ทุกรายการล้วนเป็นรายจ่ายที่เกิดขึ้นจริง เงินกว่าร้อยตำลึงในบัญชี ดูเผินๆ เหมือนจะเยอะ แต่ในสถานการณ์ที่ธุรกิจยิ่งขยายใหญ่โตขึ้นเช่นนี้ ก็ยังคงเป็นสถานการณ์ที่ชักหน้าไม่ถึงหลังอยู่ดี

คำว่า “จน” นี้ ราวกับเงาที่สลัดไม่หลุด คอยติดตามเขาอยู่ตลอดเวลา

“เถ้าแก่ วันนี้ขายได้ประมาณแปดตำลึงกับอีกหกสลึงเงินขอรับ” เสิ่นฟู่กุ้ยวางพวงเหรียญทองแดงลงข้างเท้าจ้าวเหิง กล่าวเสียงอู้อี้ ใบหน้าเจือไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด รายรับเท่านี้ เมื่อก่อน แค่คิดก็ยังไม่กล้าคิด

จ้าวเหิงพยักหน้า จดตัวเลขลงในบัญชี ปากกลับเอ่ยถาม “ไอ้พวกนักเลงเกเรสองสามคนที่มาด้อมๆ มองๆ อยู่ปากตรอกเมื่อวาน วันนี้ยังอยู่หรือไม่”

เสิ่นฟู่กุ้ยฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสองแถว “หายหัวไปแล้วขอรับ เมื่อวานตอนบ่าย ข้าออกไปเทน้ำล้างหม้อ พวกมันก็คิดจะเข้ามาตีสนิทอีก ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย แค่หิ้วถังน้ำล้างหม้อนั่นไปอยู่ตรงหน้าพวกมัน หิ้วด้วยมือเดียว แล้วถามพวกมันว่าหิวหรือไม่ ไอ้พวกนั้นหน้าซีดเป็นไก่ต้ม วิ่งหนีหางจุกตูดไปเลย วันนี้ไม่กล้าโผล่หัวมาอีกแล้ว”

เขาพูดอย่างเรียบง่าย แต่จ้าวเหิงรู้ดีว่า เพียงแค่รูปร่างและไอสังหารของเสิ่นฟู่กุ้ย การหิ้วถังน้ำล้างหม้อหนักหลายสิบชั่งด้วยมือเดียวไปยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเฉยเมย พวกนักเลงกระจอกทั่วไปหากขาไม่สั่นก็ถือว่าแปลกแล้ว

“ทำได้ดี” จ้าวเหิงชมเชยคำหนึ่ง “เมืองแม้จะเล็ก แต่แมลงวันก็ไม่น้อย พวกเราเพิ่งมาตั้งหลักปักฐาน ไม่หาเรื่อง แต่ก็ไม่กลัวเรื่อง บางครั้ง การเผยให้เห็นหมัดบ้าง ก็มีประโยชน์กว่าการพูดจาใดๆ”

การที่พวกเขามาปักหลักที่นี่ ย่อมต้องดึงดูดการสอดแนมเป็นธรรมดา ย่อมต้องมีพวกนักเลงอันธพาล ที่อยากจะมาลองเชิงพวกเขาดูบ้าง วิธีการจัดการของจ้าวเหิงนั้นเรียบง่ายมาก ไม้อ่อนก่อนไม้แข็ง การข่มขวัญอย่างเงียบๆ ของเสิ่นฟู่กุ้ย ก็คือ “ไม้อ่อน” ที่ดีที่สุด

ขณะที่กำลังพูดคุยกัน ที่ปากตรอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ไม่ใช่ฝีเท้าที่เนิบนาบของชาวเมือง แต่เป็นฝีเท้าที่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่ก็จงใจกดให้เร่งรีบ

จ้าวเหิงและเสิ่นฟู่กุ้ยเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สบตากันแวบหนึ่ง ต่างก็เห็นแววเคร่งขรึมในดวงตาของอีกฝ่าย ครู่ต่อมา สองร่างก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูเรือน

ก็คือเฉินซานหยวนและโซ่วโหว หลิวเจียง นั่นเอง ไม่เจอกันไม่กี่วัน ทั้งสองคนราวกับผอมลงไปหนึ่งรอบ และก็ดำขึ้นไม่น้อย เสื้อผ้าชุดทะมัดทะแมงผ้าหยาบบนตัวคลุมไปด้วยฝุ่นดินหนาเตอะ ปลายขากางเกงยังติดโคลนที่กึ่งแห้งกึ่งเปียก แก้มตอบลงเล็กน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย แต่ส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น กลับทอประกายคมปลาบราวกับหมาป่า

“เถ้าแก่” เฉินซานหยวนเห็นจ้าวเหิง ใบหน้าที่ตึงเครียดก็พลันผ่อนคลายลง เสียงแหบพร่าอยู่บ้าง “เถ้าแก่ พวกข้ากลับมาแล้ว!” ส่วนโซ่วโหวก็ยิ้มแหะๆ เพียงแต่รอยยิ้มนั้นไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เจือไปด้วยความเหนื่อยล้า

“กลับมาก็ดีแล้ว” จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไปต้อนรับ เขาไม่ได้ถามว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง แต่ยื่นมือออกไป ตบลงบนไหล่ของคนทั้งสองอย่างหนักหน่วง สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามที่เกร็งแน่นราวกับหินใต้เสื้อผ้าที่บางเฉียบนั้น

“ฟู่กุ้ย ไปต้มน้ำร้อน แล้วก็ไปต้มบะหมี่สองชาม ตอกไข่ดาวสี่ฟองด้วย!” จ้าวเหิงสั่งการโดยไม่หันกลับมา

“ได้เลยขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับคำหนึ่ง หันหลังมุดเข้าโรงครัวไป

“ยังไม่ต้องพูดอะไร เข้าไปล้างหน้าล้างตา ดื่มน้ำร้อน เติมท้องให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน” จ้าวเหิงนำคนทั้งสองเดินเข้าไปในห้องหนึ่งที่จัดเตรียมไว้รับรองแขก ตักน้ำอุ่นที่ต้มทิ้งไว้ให้พวกเขาสองชามด้วยตนเอง

เฉินซานหยวนและโซ่วโหวก็ไม่เกรงใจ ยกชามขึ้น “อึก อึก” ดื่มรวดเดียวจนหมด ริมฝีปากที่แห้งแตกได้รับการปลอบประโลม ทั้งสองคนต่างก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ในไม่ช้า เสิ่นฟู่กุ้ยก็ยกถาดใบใหญ่เข้ามา บะหมี่ไก่ฉีกร้อนๆ สองชามใหญ่ บนแต่ละชามมีไข่ดาวสีเหลืองทองโปะอยู่สองฟอง ข้างๆ ยังมีเนื้อหัวหมูพะโล้ที่เพิ่งหั่นเสร็จใหม่ๆ อีกหนึ่งจาน กลิ่นหอมที่คุ้นเคยนั้นทันทีที่โชยเข้าจมูก ท้องของโซ่วโหวก็ร้อง “โครกคราก” ขึ้นมาอย่างไม่รักดี ทั้งสองคนสบตากัน ก็ไม่สนใจจะพูดอะไรอีก คว้าตะเกียบขึ้นมาก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างบ้าคลั่ง

พวกเขากินกันอย่างรวดเร็ว ราวกับหมาป่าที่อดอยากมาสามวัน กวาดอาหารจนเกลี้ยงราวพายุ แม้แต่น้ำซุปก็ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว บะหมี่ร้อนๆ ชามหนึ่งลงท้อง ความหิวโหยที่ค้างคามานานก็ถูกขับไล่ไปทันที ความอบอุ่นพลุ่งพล่านจากกระเพาะ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ขับไล่ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางติดต่อกันหลายวันจนหมดสิ้น ทั้งสองคนถึงได้รู้สึกว่าตนเองกลับมามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งอย่างแท้จริง