บทที่ 89 โจมตีจากภายใน

จ้าวเหิงนั่งรออยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ รอจนพวกเขากินเสร็จ ถึงได้รินน้ำชาให้พวกเขาอีกครั้ง “ว่ามาเถอะ”

บรรยากาศในห้อง พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเพราะสองคำนี้

โซ่วโหววางชามลง เช็ดปากแวบหนึ่ง สายตาเหลือบมองเฉินซานหยวนก่อน เฉินซานหยวนพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย

“เถ้าแก่” โซ่วโหวไอกระแอม กดเสียงต่ำ ท่าทีขี้เล่นไม่เอาไหนก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเฉียบแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ของทหารสอดแนม “แก๊งชิงเหอนั่น มันรับมือยากกว่าที่พวกเราคิดไว้มากขอรับ”

“ว่ามาสิ”

“พวกมันไม่ใช่นักเลงอันธพาล แต่เป็นฝูงหมาป่าที่สวมหนังนักเลงอันธพาล” โซ่วโหวพูดรัวเร็ว “เขตใต้ของอำเภอชิงเหอ ตั้งแต่ท่าเรือไปจนถึงตลาดตะวันตก ตลอดทั้งสาย ร้านค้าเล็กใหญ่ร้อยกว่าร้าน ไม่มีร้านไหนที่ไม่จ่ายค่าคุ้มครองให้พวกมัน แผงลอยเล็กๆ เดือนละสามร้อยเหรียญทองแดง ร้านค้าก็เดือนละหนึ่งถึงห้าตำลึง แล้วแต่นี่มันแค่ 'เงินค่าความสงบ' นะขอรับ ร้านไหนธุรกิจดีขึ้นมา พวกมันก็จะจ้องตาเป็นมันทันที ไม่ก็ขึ้นเงิน หรือไม่ก็ขอหักส่วนแบ่ง หากมีใครไม่ยอม ผลเบาก็คือร้านถูกทุบ คนถูกตีจนบาดเจ็บ ผลหนักก็... เหมือนกับเถ้าแก่หวังคนนั้น หายสาบสูญไปจากโลก”

“ข้าไปคลุกคลีกับพวกขอทานเด็กอยู่สิบกว่าวัน พวกมันบอกว่า เขตใต้ตอนกลางคืน หมายังไม่กล้าเห่าส่งเดช คนของแก๊งชิงเหอออกลาดตระเวน ขยันยิ่งกว่าพวกมือปราบของทางการเสียอีก เพียงแต่ พวกมือปราบนั้นคอยจับโจร ส่วนพวกมันคอยดูว่าบ้านไหนมีน้ำมันน้ำเนื้อ (ผลประโยชน์) เพิ่มขึ้นมาอีกบ้าง”

คำพูดของโซ่วโหว ทำให้อากาศในห้องเย็นเยียบลงไปหลายส่วน เสิ่นฟู่กุ้ยกำหมัดแน่น ข้อกระดูกส่งเสียงดัง “กึกๆ”

จ้าวเหิงสีหน้าไม่เปลี่ยน มองไปยังเฉินซานหยวน “ทางเจ้าเล่า”

เฉินซานหยวนดื่มชาคำหนึ่ง สงบสติอารมณ์ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นกว่าโซ่วโหวมาก แต่ข้อมูลที่หลุดออกมาจากปาก กลับน่าตกตะลึงยิ่งกว่า

“ข้าใช้เงินไปสองตำลึง ซื้อตัวญาติห่างๆ ของเสมียนเฒ่าคนหนึ่งในที่ว่าการอำเภอ แล้วยังไปเสียเงินในบ่อนอีกห้าตำลึง ถึงจะได้พูดคุยกับหัวหน้าเล็กๆ คนหนึ่งของแก๊งชิงเหอได้”

“หัวหน้าแก๊ง ‘พยัคฆ์ลงเขา’ ชื่อจริงคือหูหม่ง ไม่ใช่คนแถวนี้ ว่ากันว่าเป็นทหารหนีทัพมาจากกองกำลังรักษาการณ์ทางเหนือ มือเปื้อนเลือด ใจดำมือเหี้ยม เขาไม่นิยมสตรี ไม่นิยมอาหารเลิศรส งานอดิเรกเพียงอย่างเดียวคือการพนัน ทุกคืน จะต้องไปเล่นสักสองสามตาที่ ‘บ่อนพนันสี่ทะเล’ ซึ่งใหญ่ที่สุดในเขตใต้ แต่ก็ไม่ค่อยได้ไม่ค่อยเสีย เหมือนไปตรวจตราอาณาเขตของตนเองเสียมากกว่า”

“คนผู้นี้ขี้ระแวงหนักมาก ไม่ค่อยไว้วางใจลูกน้องของตนเอง แกนนำที่แท้จริงของแก๊งชิงเหอ คือพี่น้องร่วมสาบานของเขาสามคน” เฉินซานหยวนชูขึ้นมาสามนิ้ว

“คนหนึ่งชื่อจางขุย ฉายา ‘หมาบ้า’ คุมกุลีแบกหามและการขนส่งทางเรือที่ท่าเรือทั้งหมด ใครอยากจะขนของลงจากเรือ ก็ต้องผ่านมือเขา เป็นคนที่ดุร้ายที่สุด พูดจาไม่เข้าหูหน่อยก็ลงไม้ลงมือทันที ใต้บัญชามีนักสู้กว่าสามสิบคน เป็นดาบที่คมที่สุดของแก๊งชิงเหอ”

“คนหนึ่งชื่อหลี่ซู ฉายา ‘จิ้งจอกหน้ายิ้ม’ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องตีรันฟันแทง เขาคุมเงินกู้นอกระบบทั้งหมดของแก๊งและซ่องลับอีกสองสามแห่ง รับผิดชอบเรื่อง 'หาเงิน' โดยเฉพาะ คนผู้นี้หน้าตาเกลี้ยงเกลา เห็นใครก็ยิ้มแย้ม แต่กลับมีวิธีการที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าจางขุยเสียอีก คนที่ยืมเงินเขาไปแล้วไม่มีปัญญาคืน ผู้ชายก็ถูกตีขาหักโยนไปเป็นกรรมกรที่ท่าเรือ ผู้หญิงก็... ถูกขายเข้าซ่องของเขา เขายังเป็นเส้นสายที่ติดต่อกับทางการของแก๊งชิงเหอด้วย”

“ทางการรึ” เปลือกตาของจ้าวเหิงกระตุกเล็กน้อย

“ขอรับ” สีหน้าของเฉินซานหยวนเคร่งขรึมอย่างที่สุด “น้าชายแท้ๆ ของหลี่ซู คือหัวหน้ามือปราบของที่ว่าการอำเภอชิงเหอ เฉาคุณ คนผู้นี้ เป็นถึงหัวหน้ามือปราบทั้งหมด คุมลูกน้องมือปราบอยู่หลายสิบคน ว่ากันว่า เงินสินบนที่แก๊งชิงเหอส่งไปให้ทุกเดือน อย่างน้อยที่สุดก็มีเท่านี้”

เฉินซานหยวนชูฝ่ามือขึ้นมา “ห้าสิบตำลึงรึ” เสิ่นฟู่กุ้ยสูดหายใจเฮือกใหญ่

เฉินซานหยวนส่ายหน้า กล่าวอย่างเชื่องช้า “ห้าร้อยตำลึง และนี่เป็นเพียงบัญชีที่เปิดเผยให้เฉาคุณแค่คนเดียวเท่านั้น เทศกาลปีใหม่ต่างๆ ยังมีส่งไปให้อีกต่างหาก ดังนั้น เรื่องที่แก๊งชิงเหอทำในเขตใต้ ทางการถึงไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย แจ้งความไปก็ไร้ประโยชน์ เพิ่งจะแจ้งความเสร็จปุ๊บ คนของแก๊งชิงเหอก็ไปหาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว”

ขุนนางกับโจรคือครอบครัวเดียวกัน สี่คำนี้ กดทับอยู่ในหัวใจของทุกคนอย่างหนักอึ้ง

“แล้วอีกคนเล่า” จ้าวเหิงถามต่อ

“คนที่สาม และก็เป็นคนที่ลึกลับที่สุด ชื่อเฉียนกุ้ย ฉายา ‘ลูกคิดเหล็ก’ ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน รู้เพียงแค่ว่าเขาคือคนที่หูหม่งไว้ใจที่สุด คอยดูแลบัญชีทั้งหมดของแก๊งชิงเหอ คนผู้นี้เก็บตัวลึกซึ้ง แทบไม่ปรากฏตัว คนในแก๊งที่เคยเห็นหน้าจริงของเขาก็ยังมีไม่มาก การที่จะเริ่มลงมือจากเขา โดยพื้นฐานแล้วเป็นไปไม่ได้เลย”

เครือข่ายข้อมูลที่สมบูรณ์ เป็นรูปธรรม และน่าอึดอัดใจ ถูกกางแผ่ออกมาตรงหน้าจ้าวเหิงผ่านคำบอกเล่าของเฉินซานหยวนอย่างชัดเจน มีทั้งนักสู้ที่ดุร้าย มีทั้งกุนซือที่อำมหิต มีทั้งถุงเงินที่ไว้ใจได้ แถมยังมีทางการคอยเป็นร่มคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดอีก

นี่มันไม่ใช่กลุ่มอันธพาลที่รวมตัวกันอย่างมั่วซั่ว นี่มันคือองค์กรอาชญากรรมที่มีการจัดตั้งอย่างรัดกุม แบ่งงานชัดเจน และมีเส้นสายทั้งในโลกมืดและโลกสว่าง

“เรื่องของเถ้าแก่หวังคนนั้นล่ะ สืบมาได้ว่าอย่างไรบ้าง” จ้าวเหิงถามคำถามสุดท้าย และเป็นคำถามที่เขาสนใจที่สุด

“สืบชัดเจนแล้วขอรับ” ครั้งนี้เป็นโซ่วโหวที่เอ่ยปาก ใบหน้าของเขาเผยแววดูถูกเหยียดหยาม “ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องส่วนแบ่งสามส่วนนั่นขอรับ ซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วของเถ้าแก่หวังคนนั้น ที่ขายดีก็เพราะว่าเขามีสูตรลับประจำตระกูล จิ้งจอกหน้ายิ้ม หลี่ซู อยากจะใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึงซื้อสูตรของเขา แต่เถ้าแก่หวังไม่ขาย หลี่ซูก็เลยคิดจะใช้กำลัง ผลคือเถ้าแก่หวังก็เป็นคนเลือดร้อนคนหนึ่ง ขัดขืนจนตัวตาย ท่ามกลางความชุลมุน ก็ถูกลูกน้องคนหนึ่งของหลี่ซูพลั้งมือใช้แม่กุญแจหิน ทุบเข้าที่ท้ายทอย ตายคาที่เลยขอรับ การจับถ่วงน้ำทำลายศพ ก็เพื่อปกปิดเรื่องนี้ และก็เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู ให้คนทั้งเขตใต้ได้รู้ว่า ของที่แก๊งชิงเหอต้องการ ไม่มีทางที่จะไม่ได้มา”

ในห้อง เงียบสงัดราวกับป่าช้า เนิ่นนาน เสิ่นฟู่กุ้ยก็ทุบโต๊ะอย่างแรง โต๊ะไม้หนานั้นถึงกับส่งเสียงครวญคราง

“ไอ้พวกเดรัจฉาน! ก็แค่หัวหน้ามือปราบไม่ใช่หรือ เรื่องใหญ่แค่ไหนกัน ก็ฆ่ามันไปพร้อมกันเลยสิขอรับ!”

“หลังจากฆ่าแล้วล่ะ” ในที่สุดจ้าวเหิงก็เอ่ยปาก เสียงของเขาสงบนิ่ง ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธเคือง “ฆ่าเฉาคุณไปแล้ว ท่านนายอำเภอจะนั่งดูอยู่เฉยๆ รึ ถึงตอนนั้นคนที่มาก็ไม่ใช่พวกมือปราบแล้ว แต่เป็นกองกำลังทหารประจำอำเภอ พวกเราจะมาหาเงิน ไม่ใช่จะมาก่อกบฏ”

สายตาของเขากวาดมองทุกคน สุดท้ายก็หยุดลงที่เครือข่ายข้อมูลที่มองไม่เห็นนั้น “เฉินซานหยวน โซ่วโหว ครั้งนี้พวกเจ้าทำได้ดีมาก” คำชมของจ้าวเหิงทำให้คนทั้งสองพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา

“ข้อมูลชิ้นนี้ มีค่าดั่งทองพันชั่ง มันบอกพวกเราว่า แก๊งชิงเหอไม่ใช่แผ่นเหล็กที่ไร้รอยต่อ” จ้าวเหิงเริ่มใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ อย่างเหม่อลอยอีกครั้ง เกิดเสียง “ต็อก ต็อก”

“หมาบ้าจางขุย กล้าหาญแต่ไร้สมอง อาศัยว่าลูกน้องเยอะ ก็ดูถูกจิ้งจอกหน้ายิ้มหลี่ซูที่ดูอ่อนแอ ส่วนหลี่ซู ก็อาศัยเส้นสายทางการและทักษะการหาเงิน สถานะในแก๊งก็ทำท่าจะข่มจางขุยอยู่กลายๆ แน่นอนว่าย่อมต้องถูกอิจฉา สำหรับหัวหน้าแก๊งหูหม่ง คนที่ขี้ระแวงหนักขนาดนั้น จะไว้วางใจพี่น้องที่คนหนึ่งกุมกำลังรบ อีกคนหนึ่งกุมอำนาจการเงินและมีเส้นสายกับทางการอย่างจริงใจงั้นหรือ เขาก็แค่กำลังใช้ความขัดแย้งของคนทั้งสอง มาคานอำนาจกันเท่านั้นเอง”

การวิเคราะห์ของจ้าวเหิง ทำให้คนทั้งสามที่เดิมทีมึนงงสับสน พลันสว่างวาบขึ้นมาในใจ

“เถ้าแก่ ท่านหมายความว่า...” ดวงตาของเฉินซานหยวนทอประกาย

“ป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุด ล้วนถูกโจมตีจากภายในเสมอ” เสียงเคาะโต๊ะของจ้าวเหิงหยุดลง เขาลุกขึ้นยืน สายตาดุจคบเพลิง