บทที่ 90 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“ดังนั้น อำเภอชิงเหอ พวกเราไม่ไปไม่ได้ และร้านนั้น พวกเราก็ไม่เช่าไม่ได้!” น้ำเสียงของจ้าวเหิงดังก้องอยู่ในห้อง ไม่ดัง แต่ทุกถ้อยคำกลับทุบลงบนหัวใจของผู้คน

“เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยกระโดดขึ้นมาเป็นคนแรก ดวงตาที่ใหญ่ราวกับกระดิ่งทองแดงเต็มไปด้วยความร้อนรน “นี่มันไม่ใช่การยื่นคอไปให้คนอื่นสับบนคมมีดหรอกหรือขอรับ พวกมันกระทั่งเรื่องฆ่าคนชิงสูตรยังกล้าทำ เนื้อพะโล้ของพวกเรา...”

“พวกมันมีทางการหนุนหลัง ปะทะกันซึ่งๆ หน้า พวกเราไม่ได้เปรียบ” เฉินซานหยวนก็ขมวดคิ้วแน่นเช่นกัน เขาคิดลึกซึ้งกว่าเสิ่นฟู่กุ้ยไปอีกขั้น

จ้าวเหิงมองพวกเขา บนใบหน้าไม่ปรากฏความหวั่นไหวแม้แต่น้อย “พวกมันอยากได้ ก็ต้องดูว่าฟันแข็งพอหรือไม่ จะกัดเข้าหรือเปล่า” เขาเดินไปมาสองสามก้าว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยโค้งที่เย็นชา “ยิ่งพวกเราหลบ พวกมันก็ยิ่งคิดว่าพวกเราเป็นลูกพลับนิ่มๆ จะบีบจะขยี้อย่างไรก็ได้ ที่ต้องทำคือต้องไปอย่างยิ่งใหญ่ เปิดร้านขึ้นมาบนถิ่นของแก๊งชิงเหอของมันนั่นแหละ!”

“จะทำ ก็ต้องทำตัวเป็นมังกรข้ามถิ่นที่ทำให้พวกมันมองไม่เห็นความลึกตื้น พวกมันจับทางพวกเราไม่ถูก ก็ไม่กล้าลงมืออย่างผลีผลาม”

สายตาของจ้าวเหิงกวาดมองทุกคน สุดท้ายก็หยุดลงที่ทิศทางของอำเภอชิงเหอ “ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราไม่ได้สู้เพียงลำพัง เถ้าแก่หวังคนนั้นที่ถูกจับถ่วงน้ำจนตาย เขาก็ไม่มีครอบครัวเพื่อนฝูงหรืออย่างไร บรรดาเถ้าแก่ร้านค้าที่ถูกแก๊งชิงเหอกดขี่จนแทบหายใจไม่ออก พวกเขายินยอมพร้อมใจอย่างนั้นหรือ สิ่งที่พวกเขาขาด ก็เป็นเพียงแค่คนคนหนึ่งที่กล้าลุกขึ้นยืนเท่านั้น”

“สิ่งที่พวกเราต้องทำ ก็คือการจุดไฟกองแรกนี้ขึ้นมา!” จ้าวเหิงหันกลับมา มองดูทหารกล้าทั้งสามคนที่มีสีหน้าแตกต่างกันตรงหน้า กล่าวเน้นทีละคำ “พรุ่งนี้ เก็บข้าวของ ฟู่กุ้ย ซานหยวน ตามข้าไปอำเภอชิงเหอ”

“ไปทำอะไรหรือขอรับ” เสิ่นฟู่กุ้ยถามออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ไปพบเจ้าของบ้าน ลงนามในสัญญาเช่า จากนั้นก็...” รอยยิ้มของจ้าวเหิง เจือไปด้วยไอเย็นเยียบที่ชวนขนลุก “ไปเยี่ยมเยียนเพื่อนบ้านใหม่ในเขตใต้เสียหน่อย ร้านเนื้อพะโล้ของพวกเราจะเปิดกิจการทั้งที อย่างไรเสียก็ต้องเตรียม 'ของขวัญเปิดร้านชิ้นใหญ่' ไปให้เหล่าท่านผู้ยิ่งใหญ่แห่งแก๊งชิงเหอสักหน่อย”

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังคงสีเทาหม่น ในลานด้านหลังของร้านเนื้อพะโล้ที่เช่าไว้ในเมืองชิงหยาง จ้าวเหิงได้ใช้เชือกฟางมัดกระทะเหล็กใบมหึมานั้นจนแน่นหนาแล้ว เสิ่นฟู่กุ้ยและเฉินซานหยวนสะพายสัมภาระเรียบง่าย ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ สีหน้าเคร่งขรึม ราวกับทหารที่กำลังจะออกรบ

“ที่บ้าน ก็ฝากเจ้าด้วยแล้วกัน” จ้าวเหิงมองไปยังโซ่วโหว

“เถ้าแก่วางใจได้ขอรับ” โซ่วโหวเก็บงำท่าทีขี้เล่นในยามปกติไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเฉียบแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ของทหาร

“พ่อ...” ในห้อง เถี่ยตั้นขยี้ตาเดินออกมา ดูเหมือนจะรู้ว่าบิดาจะต้องเดินทางไกลอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง

นับตั้งแต่เช่าร้านแห่งนี้ได้ เถี่ยตั้นก็ไปโรงเรียนเองทุกวันหลังกินข้าวเช้า ไม่ต้องให้จ้าวเหิงไปรับไปส่งทุกวันอีกต่อไป แต่จ้าวเหิงก็จะเตรียมอาหารสำหรับทุกวันไว้ให้เขา

จ้าวเหิงเดินเข้าไป ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลง ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเถี่ยตั้นพอดี เขายื่นมือหยาบกร้านออกไป ขยี้ศีรษะเล็กๆ ของเถี่ยตั้นเบาๆ “อยู่ที่นี่ก็เชื่อฟังท่านลุงโซ่วโหว พ่อจะไปหาเงินที่ตัวอำเภอมาซื้อเรือนหลังใหญ่ให้เจ้าอยู่”

เขาตะโกนเสียงต่ำ ก้มลงเป็นคนแรก ใช้มือเพียงข้างเดียวก็ยกตะกร้าไม้ไผ่ที่หนักร่วมร้อยชั่งพร้อมทั้งกระทะและสัมภาระโยนขึ้นไปบนเกวียนวัวได้อย่างมั่นคง จากนั้นก็บังคับเกวียนวัวมุ่งหน้าไปยังทิศทางของอำเภอชิงเหอ เฉินซานหยวนและเสิ่นฟู่กุ้ยเดินตามไปอย่างเงียบๆ

ทว่า ทั้งสามคนเพิ่งจะออกจากเมืองชิงหยางได้ไม่นาน เสียง “กุรุ กุรุ” ที่ผิดปกติก็ดังใกล้เข้ามาจากไกลๆ เสียงนี้ ไม่ใช่เสียงทึบๆ ของล้อไม้เกวียนวัวที่บดไปบนถนนดิน แต่เป็นจังหวะที่ใสกังวานและรวดเร็วกว่า

ท่ามกลางหมอกยามเช้า รถม้าที่คลุมด้วยผ้าใบสีเขียวคันหนึ่งก็ขับเคลื่อนมาอย่างไม่รีบร้อน ที่ลากรถกลับกลายเป็นม้าสีดำที่ดูสง่างามถึงสองตัว อ้วนท้วนแข็งแรง เครื่องทองเหลืองบนบังเหียนส่องประกายแวบวับในแสงอรุณ ตัวรถม้าสร้างขึ้นอย่างประณีต แม้จะวิ่งอยู่บนถนนดินที่ขรุขระ แต่ตัวรถกลับแทบไม่สั่นสะเทือนเลย

ชาวบ้านสองสามคนที่ตื่นเช้าก็มองเห็นเช่นกัน ต่างก็หยุดมือจากงาน ยืดคอชะเง้อมอง ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และความยำเกรง รถม้าจอดลงที่ริมถนนอย่างแม่นยำ ไม่เอนไม่เอียง ขวางทางของจ้าวเหิงทั้งสามคนไว้พอดิบพอดี

ม่านรถถูกมือข้างหนึ่งที่ข้อกระดูกชัดเจน ขาวซีดและเรียวยาวเปิดออก คุณชายหนุ่มผู้สวมชุดผ้าไหมสีขาวนวลราวกับแสงจันทร์ผู้หนึ่ง ก็ก้าวลงมาจากรถอย่างเชื่องช้า

เขาอายุราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี ใบหน้างดงามดั่งหยก สองแก้มแดงระเรื่อฟันขาวสะอาด ดวงตาคู่หนึ่งคล้ายดอกท้อ* มองไปทางใดก็เปล่งประกาย ในมือถือพัดกระดูกหยกด้ามหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นยามเช้าตรู่ของต้นฤดูใบไม้ร่วง แต่กลับทำท่าทางเจ้าสำราญ เพียงแต่สีหน้าของเขาซีดเผือดอย่างคนขี้โรค การเคลื่อนไหวดูเหมือนจะเชื่องช้าอยู่บ้าง เพิ่มความรู้สึกเปราะบางเข้าไปหลายส่วน

ด้านหลังของเขา มีองครักษ์ชุดดำสองคนติดตามลงมา ขมับนูนสูง* สายตาดุจเหยี่ยว ทั้งร่างแผ่ไอที่แข็งแกร่งน่าเกรงขามจนคนแปลกหน้ามิกล้าเข้าใกล้ แทบจะในทันที ร่างของเสิ่นฟู่กุ้ยและเฉินซานหยวนก็เกร็งแน่น มือก็แตะไปที่อาวุธข้างเอวโดยไม่รู้ตัว

พวกเขาได้กลิ่นอายที่เย็นเยียบแบบเดียวกับพวกตนมาจากองครักษ์ทั้งสองคนนั้น นั่นคือไอสังหารที่แช่อยู่ในกองภูเขาซากศพทะเลเลือดอย่างแท้จริง ไม่ใช่ของปลอม

ส่วนสายตาของจ้าวเหิง กลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของคุณชายในชุดผ้าไหมผู้นั้น แววตาของเขาหดเล็กลงเล็กน้อย เป็นเจ้านี่เอง

เด็กหนุ่มที่เขาช่วยไว้ข้างทางเมื่อหลายวันก่อน คุณชายน้อยแห่งหอฝูหม่านโหลวที่เถ้าแก่เฉียนเอ่ยถึง— เสิ่นจือเวย

“พี่จ้าว ไม่ได้พบกันนาน สบายดีหรือไม่” คุณชายหนุ่มเอ่ยปาก น้ำเสียงอ่อนโยน เขาสะบัดพัดปิดลง ประสานมือคารวะให้จ้าวเหิงเล็กน้อย ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นเจือไปด้วยแววหยั่งเชิงและขบขัน “ข้าน้อยเสิ่นจือเวย ในที่สุดก็ตามหาท่านจนเจอ”

จ้าวเหิงมองเขา ไม่ได้พูดอะไร เสิ่นจือเวยก็ไม่ถือสา สายตากวาดมองจากร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหิง ไปยังกระทะเหล็กสีดำใบมหึมาบนเกวียนวัวด้านหลังเขา รอยยิ้มในดวงตายิ่งเข้มขึ้น “พี่จ้าว นี่ท่าน... กำลังจะย้ายบ้านหรือ”

“มีธุระอะไร” จ้าวเหิงเอ่ยออกมาสองคำ เสียงทุ้มต่ำ “ย่อมต้องมีธุระแน่นอน” เสิ่นจือเวยตอบอย่างตรงไปตรงมา “และยังเป็นธุระที่ใหญ่หลวงนัก ที่นี่คนเยอะปากแยะ ไม่ทราบว่าพี่จ้าวพอจะสะดวกหรือไม่ ขอคุยกันตามลำพัง”

จ้าวเหิงมองเขาอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่งสายตาให้เฉินซานหยวนและเสิ่นฟู่กุ้ยที่อยู่ด้านหลัง “ตามข้ามา” เขาทิ้งไว้สามคำ หันหลังเดินไปยังป่าละเมาะเล็กๆ นอกหมู่บ้าน

เสิ่นจือเวยโบกมือให้องครักษ์ทั้งสองของตนเอง ส่งสัญญาณให้พวกเขารออยู่ที่เดิม ส่วนตนเองก็ส่ายพัด เดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน เฉินซานหยวนและเสิ่นฟู่กุ้ย กับองครักษ์ชุดดำอีกสองคน ยืนอยู่ห่างกันหลายจั้ง* ทั้งสี่คนไม่มีใครพูดอะไร เพียงแค่ยืนจ้องเผชิญหน้ากัน อากาศราวกับแข็งตัว แรงกดดันที่มองไม่เห็นทำเอาชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องเดินอ้อมไปไกล

...

ในป่าละเมาะเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกร้องอยู่บ้าง จ้าวเหิงหยุดฝีเท้าที่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง หันกลับมา ร่างสูงใหญ่ของเขาแทบจะบดบังเสิ่นจือเวยจนมิด

“พูดมาเถอะ”

“พี่จ้าวช่างเป็นคนตรงไปตรงมา เช่นนั้นข้าก็ไม่อ้อมค้อมแล้ว” เสิ่นจือเวยหยุดยืนอยู่ที่ระยะสามก้าว เป็นระยะห่างที่ทั้งสุภาพและปลอดภัย เขาเก็บท่าทีขี้เล่นไม่เอาไหนนั้นไว้ โค้งคำนับให้จ้าวเหิงอย่างจริงจัง

“เรื่องแรก ขอบคุณพี่จ้าวที่ช่วยชีวิตไว้ในวันนั้น หากมิใช่ท่านลงมือ เสิ่นจือเวยผู้นี้ในตอนนี้ เกรงว่าคงจะกลายเป็นเถ้ากระดูกในภูเขาไปนานแล้ว บุญคุณนี้ ข้าจดจำไว้แล้ว” เขาหยิบถุงผ้าปักลวดลายที่หนักอึ้งออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งไป “ทองคำเพียงร้อยตำลึง* ไม่ถือเป็นการตอบแทนใดๆ หวังว่าพี่จ้าวจะโปรดรับไว้”

สายตาของจ้าวเหิงไม่แม้แต่จะหยุดลงที่ถุงผ้านั้น “แค่ผ่านมาเท่านั้น”

เสิ่นจือเวยมองเขา เห็นสายตาของเขาใสกระจ่าง ไม่มีความละโมบหรือเสแสร้งแม้แต่น้อย ในใจก็ยิ่งประเมินเขาไว้สูงขึ้นอีกหลายส่วน เขาก็ไม่ดึงดัน เก็บถุงผ้ากลับไปอย่างว่าง่าย รอยยิ้มที่มุมปากกลับกลายเป็นลึกล้ำยากจะคาดเดา

“ช่างเป็น ‘ผ่านมาเท่านั้น’ ที่ดียิ่งนัก” เสิ่นจือเวยหรี่ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นลง ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่ได้กลิ่นเหยื่อ “เช่นนั้น เรื่องที่สองนี้ เกรงว่าคงจะมิใช่ ‘ผ่านมา’ จะอธิบายได้แล้วกระมัง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลับกลายเป็นมีความหมายลึกซึ้ง “ข้ามา ก็เพื่อจะถามไถ่พี่จ้าว สักเรื่องหนึ่ง”