บทที่ 91 ขุมทอง จะแบ่งกันอย่างไร

“เมื่อหลายวันก่อน เถ้าแก่เฉียนได้รับ 'น้ำตาลผึ้ง' ไปจากท่านจำนวนหนึ่ง ใช่หรือไม่”

มาจนได้ ในใจของจ้าวเหิงสั่นไหวเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับยังคงสงบนิ่งไม่ไหวติงราวกับถูกฟ้าผ่า เขาสมควรจะคาดเดาได้ตั้งนานแล้วว่า หากน้ำตาลขาวนั่นถูกขายออกไป ไม่ช้าก็เร็วต้องดึงดูดผู้มีสายตาแหลมคมเข้ามาจนได้ เพียงแต่เขาไม่คาดคิดว่า คนที่มา จะเป็นเด็กหนุ่มที่ใกล้ตายซึ่งเขาเพิ่งจะช่วยชีวิตไว้ข้างทางเมื่อไม่นานมานี้

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” จ้าวเหิงถามกลับ เสียงทุ้มต่ำ ราวกับเสียงฟ้าร้องอู้อี้ในป่าลึก

“เฉียนเต๋อไห่ คือคนของสี่ไห่ทงซางเฮ่า” เสิ่นจือเวยกล่าวออกมาอย่างเรียบง่าย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไร “เขาคิดว่าของสิ่งนั้นคือน้ำตาลผึ้งหายากล้ำค่า ก็เลยส่งมันมาถึงมือข้า หวังจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่”

จ้าวเหิงมองเขาอย่างเงียบงัน รอคอยคำพูดต่อไปของเขา เขาก็อยากจะฟังดูเหมือนกันว่า คุณชายที่ดูมือไร้พลังแม้แต่จะมัดไก่ผู้นี้ จะรู้เรื่องอะไรบ้าง

เสิ่นจือเวยเห็นเขาเงียบไป ก็ไม่รีบร้อน คลี่พัดกระดูกหยกออก พัดเบาๆ อย่างสบายอารมณ์ “พี่จ้าว เดิมทีข้าคิดว่า ท่านจะบอกข้าว่า นั่นคือสิ่งที่ท่านไปพบเจอโดยบังเอิญในรังผึ้งอายุนับร้อยปี ที่อยู่บนหน้าผาสูงชันสักแห่งในป่าลึก คำกล่าวอ้างนี้ ใช้หลอกเฉียนเต๋อไห่ ก็มีเหลือเฟือแล้ว”

เขาเปลี่ยนเรื่องทันที แววขบขันในดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นพลันจางหายไป กลายเป็นความคมกริบที่แทงทะลุหัวใจคน “แต่ว่า ท่านอย่าได้คิดใช้คำพูดชุดนี้มาปั้นเรื่องหลอกข้าเป็นอันขาด”

คำพูดที่จ้าวเหิงเตรียมจะเอ่ยปาก ก็พลันถูกสกัดกั้นกลับไป เขาม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย เสิ่นจือเวยผู้นี้ ฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้ และก็ตรงไปตรงมาเกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก

“ข้ายินดีรับฟังรายละเอียด” ในที่สุดเสียงของจ้าวเหิงก็ยังคงสงบนิ่ง แต่กลับเจือไปด้วยความจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

“ดี” เสิ่นจือเวยหุบพัด ใช้สันพัดที่ทำจากหยกเคาะลงบนฝ่ามือของตนเองเบาๆ เริ่มต้นการวิเคราะห์ของเขา “ข้อแรก รสชาติไม่ถูกต้อง น้ำผึ้งหน้าผาชั้นเลิศที่แท้จริง จะมีกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของพืชพรรณดอกไม้ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของมัน หรือไม่ก็หอมสะอาด หรือไม่ก็หอมเข้มข้น เปลี่ยนแปลงไปนับพันหมื่น แต่น้ำตาลผึ้งของท่าน กลับมีเพียงรสหวานที่บริสุทธิ์จนถึงขีดสุด ไม่มีรสชาติอื่นเจือปน ราวกับถูกชะล้างมา สะอาดจนผิดปกติ”

“ข้อสอง สีสันไม่ถูกต้อง ผึ้งเก็บน้ำหวาน ย่อมมีเกสรดอกไม้ปนเปื้อน ดังนั้นสีของน้ำผึ้ง จึงมีตั้งแต่สีอำพันอ่อนไปจนถึงสีน้ำตาลเข้ม ไม่มีทางที่จะขาวราวหิมะเหมือนอย่างที่ท่านขาย น้ำผึ้งที่แท้จริงคือร่องรอยของฤดูกาล แต่ของของท่าน คือกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง ที่ไม่มีอดีต”

“ข้อสาม รูปลักษณ์ไม่ถูกต้อง” ความเร็วในการพูดของเสิ่นจือเวยไม่เร็ว แต่ทุกถ้อยคำราวกับตะปูที่ตอกตรึงลงในหัวใจของจ้าวเหิง “น้ำผึ้งตามธรรมชาติ แม้จะตกผลึก ก็จะเป็นเพียงครีมข้นหนืดหรือเกล็ดหยาบๆ แต่น้ำตาลผึ้งของท่าน แห้ง ร่วนซุย และละเอียดราวดั่งเกล็ดน้ำค้าง เฉียนเต๋อไห่อาจจะคิดว่าเป็นของวิเศษที่สวรรค์ประทานให้ แต่ข้ารู้ว่า นี่ไม่ใช่สวรรค์ประทาน แต่เป็นมนุษย์สร้างขึ้น”

เมื่อเขาพูดมาถึงตรงนี้ ก็หยุดลง ดวงตาทั้งสองคู่จับจ้องไปที่ใบหน้าของจ้าวเหิงเขม็ง อยากจะมองหาช่องโหว่แม้เพียงน้อยนิดจากสีหน้าของเขา ทว่า ใบหน้าของจ้าวเหิงกลับราวกับน้ำแข็งหมื่นปีที่ไม่ละลาย ไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ เลยแม้แต่น้อย

เสิ่นจือเวยลอบชื่นชมในใจ ก็ไม่ท้อถอย กล่าวระเบิดลูกใหญ่ของตนเองออกมาต่อ “หลายปีก่อน ตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก ข้าโชคดีได้ติดตามท่านพ่อไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนอัครเสนาบดี ในงานเลี้ยงนั้น ข้าเคยได้ลิ้มลองของล้ำค่าหายากที่ส่งมาจากแดนทะเลใต้ชนิดหนึ่ง คนของจวนอัครเสนาบดี เรียกมันว่า...”

เขาพูดเน้นทีละคำ ทีละคำ เสียงชัดเจนอย่างที่สุดดังขึ้นในป่าที่เงียบสงัด “น้ำ—ตาล—เกล็ด—น้ำ—ค้าง!”

สองคำนี้ดังขึ้น อากาศราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง สายตาของจ้าวเหิงในที่สุดก็ปรากฏความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยขึ้นมา เขายังคงประเมินความรู้เห็นของชนชั้นปกครองในยุคสมัยนี้ต่ำเกินไป เขาคิดว่าตนเองกุมสุดยอดเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยนี้ไว้ในมือ เพียงพอที่จะทำให้เขาใช้ความเหนือกว่านี้ถล่มคู่แข่ง และรวยเงียบๆ ได้อย่างสบาย แต่กลับไม่คิดว่า ของสิ่งนี้ มันกลับมีตัวตนอยู่ก่อนแล้ว และยังเป็นถึงของบรรณาการที่ส่งให้เฉพาะราชวงศ์เท่านั้น

“ของสิ่งนั้น ล้ำค่าอย่างที่สุด ว่ากันว่าตลอดทั้งราชวงศ์ต้าอวี๋ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ของบรรณาการที่ได้มาจากแคว้นต่างๆ ทางทะเลใต้ รวมกันแล้วยังไม่ถึงสิบชั่งด้วยซ้ำ ทุกๆ หนึ่งชั่ง ล้วนมีมูลค่าพันตำลึงทอง” น้ำเสียงของเสิ่นจือเวยเจือไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจอย่างบอกไม่ถูก และยังเจือไปด้วยความร้อนแรงที่แผดเผา “มันถูกใช้เป็นสมุนไพรและเครื่องปรุงรสชั้นสูงสุด มีเพียงเชื้อพระวงศ์และขุนนางขั้นหนึ่งเท่านั้น ที่มีสิทธิ์ได้ลิ้มลองเป็นครั้งคราว ท่านเจ้ากรมคลังจัดงานวันเกิด องค์ฮ่องเต้องค์ก่อนเคยพระราชทานให้เพียงหนึ่งสลึง ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ จนกลายเป็นเรื่องเล่าขานกันแล้ว”

เขาพูดพลาง สายตาก็กลับมาจับจ้องที่จ้าวเหิงอีกครั้ง สายตานั้น ราวกับสามารถมองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน “พี่จ้าว ท่านครั้งเดียวก็สามารถนำออกมาได้ถึงห้าหกชั่ง ขายให้กับเถ้าแก่เหลาสุราในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกล และข้ารู้มาว่า ที่เมืองชิงหยาง หรือกระทั่งทั้งอำเภอชิงเหอ ก็ไม่มีการเพาะปลูกอ้อยขนาดใหญ่ ที่นี่สามารถหาซื้อได้เพียง 'สือมี่' เท่านั้น”

“ดังนั้น...”

เสิ่นจือเวยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เข้าไปใกล้จนถึงตรงหน้าจ้าวเหิง เงยหน้าขึ้น สบตากับสายตาอันลุ่มลึกของจ้าวเหิง มุมปากยกยิ้มอย่างผู้มีชัย “ท่าน ต้องรู้วิธีการผลิตของมันอย่างแน่นอน และวิธีการของท่าน ก็ยอดเยี่ยมกว่าพวกแคว้นทางทะเลใต้เหล่านั้น ทั้งต้นทุนก็ยังต่ำกว่า ข้าพูด ถูกต้องหรือไม่”

นี่ไม่ใช่คำถาม แต่คือการยืนยันข้อเท็จจริง ในป่า เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมพัดผ่านยอดไม้ เกิดเสียงดัง “ซ่า ซ่า”

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเงียบงัน คุณชายผู้นี้ที่ชื่อเสิ่นจือเวย ใช้การอนุมานที่ไร้ช่องโหว่ พลิกเปิดความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา และยังเป็นรากฐานในการดำรงชีวิตของเขาออกมาอย่างเปลือยเปล่า เปิดโปงมันไว้ใต้แสงตะวัน

นี่คือวิกฤตครั้งใหญ่ สัจธรรมที่ว่า "ผู้ครอบครองหยกคือผู้มีความผิด" เขารู้ดีกว่าใคร มูลค่าของวิธีการทำน้ำตาลในยุคสมัยนี้ ไม่ต่างอะไรกับขุมทอง ขุมทองที่เพียงพอจะทำให้ทุกคนบ้าคลั่ง ไม่เสียดายที่จะฆ่าคนปล้นชิง ยิ่งไปกว่านั้น ของสิ่งนี้ยังเกี่ยวข้องไปถึงของบรรณาการของราชวงศ์อีกด้วย

แต่ในขณะเดียวกัน จ้าวเหิงก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาจากวิกฤตครั้งนี้ สมองของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว เสิ่นจือเวยผู้นี้ ในเมื่อสืบทุกอย่างมาจนชัดเจนกระจ่างแจ้งแล้ว ทำไมถึงไม่นำกองกำลังขนาดใหญ่มา จับมัดตนเองไป แล้วใช้ทัณฑ์ทรมานบีบคั้นเอาสูตรลับ ด้วยภูมิหลังของตระกูลที่เขาแสดงออกมา การจะทำเช่นนั้นในสถานที่อย่างอำเภอชิงเหอ ไม่ใช่เรื่องยากเลย

แต่เขากลับไม่ทำ เขาเลือกที่จะมาคนเดียว พาองครักษ์มาเพียงสองคน ปรากฏตัวต่อหน้าอย่างเปิดเผยเช่นนี้ เขาเริ่มต้นด้วยการเอ่ยถึงบุญคุณช่วยชีวิต นั่นคือการสร้างบุญคุณ จากนั้นก็วิเคราะห์ความลับของน้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง นั่นคือการสร้างแรงกดดัน

คนผู้นี้ จิตใจลึกซึ้ง เยือกเย็นจนน่ากลัว ทุกย่างก้าว ทุกถ้อยคำ ล้วนเต็มไปด้วยการคำนวณ เขากำลังแสดงพลัง และก็กำลังแสดงความจริงใจด้วยเช่นกัน สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่สูตรลับ เขาต้องการคนที่กุมสูตรลับไว้ต่างหาก

หัวใจของจ้าวเหิง สงบนิ่งลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขตระหนักได้ว่า คู่ต่อสู้ที่แท้จริงคนแรก หรือจะพูดว่า “พวกเดียวกัน” ที่แท้จริงคนแรก นับตั้งแต่เขาทะลุมิติมา ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

เมื่อมองดูดวงตาที่สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณของจ้าวเหิง รอยยิ้มที่มุมปากของเสิ่นจือเวยก็ยิ่งกว้างขึ้น เขารู้ว่า อีกฝ่ายฟังเข้าใจแล้ว การพูดคุยกับคนฉลาด มันช่างประหยัดแรงเช่นนี้เอง

“พี่จ้าว ท่านเป็นคนฉลาด ข้าก็เช่นกัน” เสิ่นจือเวยเก็บงำท่าทีที่ก้าวร้าวเมื่อครู่กลับไป กลับคืนสู่ท่าทางที่สุภาพอ่อนโยนเช่นเดิม “ความลับของน้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง ในมือของท่าน มันคือขุมทองที่จะนำพาภัยพิบัติมาสู่ตัว แต่ในมือของเสิ่นจือเวยผู้นี้ มันสามารถกลายเป็นขุมทอง ที่สามารถผลิตทองคำออกมาได้อย่างไม่ขาดสายอย่างแท้จริง”

เขาโบกพัดไปมา สายตาทอดข้ามไหล่ของจ้าวเหิง มองไปยังแดนไกล ในดวงตาฉายประกายที่เรียกว่าความทะเยอทะยาน “ข้าได้ยินมาว่า พี่จ้าวกำลังเตรียมจะไปเปิดร้านที่ตัวอำเภอชิงเหอ สถานที่นั้น... มันไม่ค่อยจะสงบสุขนัก แก๊งชิงเหอ หูหม่ง หัวหน้ามือปราบเฉา ตาข่ายผืนหนึ่งที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ ท่านพกพาสูตรเนื้อพะโล้พุ่งหัวเข้าไป ก็ไม่ต่างอะไรกับหมาป่าเข้าถ้ำเสือแล้ว ตอนนี้ยังจะบวกความมั่งคั่งมหาศาลนี้เข้าไปอีก ท่านคิดว่า พวกเขาจะปล่อยให้ท่านอยู่อย่างสงบสุขรึ”

คำพูดของเสิ่นจือเวย ทำให้ส่วนลึกในดวงตาของจ้าวเหิงฉายแววเย็นเยียบ เขากระทั่งสืบเรื่องนี้มาได้ด้วย

“พี่จ้าว ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ข้า เสิ่นจือเวย ไม่ใช่คนเนรคุณไม่รู้ทดแทน” เสิ่นจือเวยดึงสายตากลับมา จับจ้องที่ใบหน้าของจ้าวเหิงอีกครั้ง พูดเน้นทีละคำ ชัดเจนอย่างที่สุด “ข้า ขอมอบอนาคตคืนให้ท่าน”

เขาไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพียงแค่มองจ้าวเหิงอย่างเงียบงัน รอคอยคำตอบของเขา เนิ่นนาน ในที่สุดจ้าวเหิงก็เอ่ยปาก เสียงสงบนิ่งจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “อนาคตมันใหญ่เกินไป ข้าฟังไม่เข้าใจ”

“ข้าขอถามเพียงคำถามเดียว” จ้าวเหิงจ้องเขา “ขุมทองที่เจ้าว่านั่น จะแบ่งกันอย่างไร”