บทที่ 92 ความจริงใจนี้ เพียงพอหรือไม่

ในป่า เงียบสงัดราวกับป่าช้า จ้าวเหิงจ้องมองคุณชายหนุ่มที่อ้างว่าตนเองคือเสิ่นจือเวยผู้นี้ หัวใจราวกับถูกใครบางคนบีบคว้าไว้ หดเกร็งอย่างรุนแรง

เขาไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าความลับของน้ำตาลขาวจะถูกเปิดโปง แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ และยิ่งไม่คิดว่าจะถูกคุณชายสูงศักดิ์ที่ดูมือไร้พลังแม้แต่จะมัดไก่ผู้นี้ ใช้วิธีการที่ดูแสนจะเรียบง่าย พลิกไพ่ตายใบใหญ่ที่สุดของเขาหงายขึ้นมาจนหมดสิ้น

แต่เขาก็ไม่ใช่ชาวนาธรรมดาทั่วไป ประสบการณ์สองชาติภพทำให้เขากลับมาสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว สมองของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว ประเมินสถานการณ์ตรงหน้า

ความเสี่ยงงั้นหรือ มันคือความเสี่ยงครั้งใหญ่หลวง โอกาสงั้นหรือ บางทีมันก็อาจจะเป็นโอกาสครั้งใหญ่หลวงเช่นกัน ในสายตาของคนฆ่าหมู ความลับของเขาอาจจะมีค่าเท่ากับเนื้อหมูหนึ่งชิ้น ในสายตาของนายอำเภอ มันอาจจะมีค่าเท่ากับเรือนหลังหนึ่ง แต่ในสายตาของ "นายน้อย" แห่งสี่ไห่ทงซางเฮ่าผู้นี้ มูลค่าของมัน สุดจะประเมินได้

“อนาคตที่เจ้าว่า มันเลื่อนลอยเกินไป” ในที่สุดจ้าวเหิงก็เอ่ยปาก เสียงราวกับก้อนหินสองก้อนที่กำลังเสียดสีกัน ทุ้มต่ำและแหบพร่า “ข้าผู้นี้ เชื่อเพียงของที่อยู่ในมือเท่านั้น”

เขาไม่ยอมรับ และก็ไม่ปฏิเสธ แต่สำหรับคนอย่างเสิ่นจือเวยแล้ว นี่ก็ถือเป็นการยอมรับโดยนัยแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า...” เสิ่นจือเวยราวกับได้ยินเรื่องที่น่าสนใจอย่างที่สุด ทันใดนั้นก็หัวเราะเสียงดังออกมา ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เจือจางความคมกริบที่เต็มไปด้วยการคำนวณนั้นลงไป เพิ่มความองอาจของเด็กหนุ่มขึ้นมา “ช่างเป็น ‘เชื่อเพียงของที่อยู่ในมือเท่านั้น’ ที่ดียิ่งนัก! พี่จ้าว ท่านช่างเป็นคนประเภทเดียวกับข้าจริงๆ!”

เขาหุบรอยยิ้ม สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมจริงจังอีกครั้ง “ความกังวลของพี่จ้าว ข้าเข้าใจดี คำพูดปากเปล่า ใครๆ ก็สามารถพูดจาสวยหรูได้ทั้งนั้น เช่นนั้น พวกเรามาพูดถึงสิ่งที่จับต้องได้กันหน่อยดีกว่า”

เขายื่นนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ส่ายไปมาอย่างช้าๆ “ข้อแรก ธุรกิจน้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง ข้าออกเงิน ออกคน ออกช่องทาง จัดการปัญหาทุกอย่างที่นอกเหนือจากการผลิต แต่ไม่รวมถึงการก่อกวนจากทางการและพวกนักเลงอันธพาล ท่านเพียงแค่ออกเทคโนโลยี กำไรที่ได้สุดท้าย ท่านกับข้า... แบ่งสามเจ็ด ท่านเจ็ด ข้าสาม”

เงื่อนไขนี้ดังขึ้น ต่อให้จ้าวเหิงมีจิตใจที่มั่นคงเพียงใด เปลือกตาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกไหว ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้วรึ การแจกเงินฟรีๆ ก็ยังไม่ทำกันขนาดนี้ เทคโนโลยีการทำน้ำตาลคือหัวใจสำคัญก็จริง แต่ในยุคสมัยนี้ การที่จะเปลี่ยนผลิตภัณฑ์ให้กลายเป็นเงินตราได้อย่างปลอดภัยและราบรื่นนั้น เส้นสายและช่องทางที่ต้องใช้ในการดำเนินการ มูลค่าของมันย่อมไม่ต่ำไปกว่าตัวเทคโนโลยีเลย เสิ่นจือเวยเอาไปแค่สามส่วน นี่มันไม่ใช่แค่ความใจกว้างแล้ว แต่มันคือการแสดงไมตรีอย่างจงใจ กระทั่งเป็น... การซื้อตัว

จ้าวเหิงไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเขาอย่างเงียบงัน ความหมายในแววตาชัดเจนมาก ข้าไม่เชื่อ เจ้าก็กุเรื่องต่อไป

“พี่จ้าวไม่จำเป็นต้องมองข้าเช่นนี้” เสิ่นจือเวยราวกับอ่านใจเขาออก กล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ตระกูลเสิ่นของข้าทำการค้า ให้ความสำคัญกับคำว่า ‘สัจจะ’ และยิ่งให้ความสำคัญกับระยะยาว น้ำตาลเกล็ดน้ำค้างคือสิ่งที่เพียงพอจะเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์การกินดื่มของคนทั้งใต้หล้าได้ ธุรกิจกระดานนี้มันใหญ่เกินไป ข้าคนเดียวกินไม่ลง และก็ไม่คิดจะกินรวบ ข้าต้องการหุ้นส่วนที่ไว้ใจได้ที่สุด ที่กุมเทคโนโลยีหลักเอาไว้ และท่าน พี่จ้าว ก็คือคนผู้นั้น ผลประโยชน์สามส่วนนี้ คือความจริงใจที่ข้าจ่ายเพื่อความสัมพันธ์ฉันหุ้นส่วนนี้”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นนิ้วที่สองออกมา “ข้อสอง เรื่องที่อำเภอชิงเหอ ข้าช่วยท่านจัดการเอง”

“แก๊งชิงเหอ หัวหน้าแก๊งหูหม่ง นักสู้จางขุย กุนซือหลี่ซู แถมยังมีน้าชายที่เป็นหัวหน้ามือปราบชื่อเฉาคุณ” เสิ่นจือเวยนำข้อมูลที่เฉินซานหยวนและโซ่วโหวต้องใช้เวลาครึ่งเดือนและเสี่ยงชีวิตเข้าไปสืบเสาะมา กล่าวออกมาอย่างเรียบง่าย ราวกับกำลังเอ่ยชื่อมดปลวกสองสามตัว “ไอ้ของที่ไร้ค่าพวกนี้ ก็ทำได้แค่กร่างอยู่ในพื้นที่เล็กๆ อย่างชิงเหอเท่านั้นแหละ”

“ธุรกิจเนื้อพะโล้ของท่าน หากคิดจะทำ ก็จงทำอย่างเปิดเผยเถิด ร้านค้านั้น ท่านอยากจะเช่า ข้าก็สามารถทำให้เจ้าของบ้านนำโฉนดที่ดินมามอบให้ท่านด้วยสองมือได้ในทันที หากแก๊งชิงเหอกล้าแตะต้องเส้นขนของท่านแม้แต่เส้นเดียว ข้ารับรอง ไม่เกินสามวัน อำเภอชิงเหอจะไม่มีแก๊งชิงเหออีกต่อไป”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่ความเผด็จการที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น กลับทำให้อากาศโดยรอบแข็งตัว นี่ต่างหากคืออำนาจบารมีที่แท้จริงของนายน้อยแห่ง "สี่ไห่ทงซางเฮ่า" แก๊งอันธพาลที่สมคบคิดกับขุนนางและยึดครองทั้งอำเภอ ในสายตาของเขา ก็เป็นเพียงแค่ “ของที่ไร้ค่า” เท่านั้น

“เหตุใดเจ้าถึงต้องช่วยข้า” จ้าวเหิงถามคำถามที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุด “เพียงเพราะข้าช่วยชีวิตเจ้างั้นรึ”

“บุญคุณช่วยชีวิต ย่อมต้องทดแทนดั่งสายน้ำที่พรั่งพรู นั่นคือข้อแรก” สายตาของเสิ่นจือเวยลุ่มลึกขึ้น “ข้อสอง พี่จ้าว ท่านคิดว่าข้ามาหาท่าน เพียงเพื่อธุรกิจน้ำตาลเกล็ดน้ำค้างจริงๆ หรือ”

เขาส่ายหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างขบขัน “หากเป็นเพียงเพื่อเงิน ข้าเสิ่นจือเวยมีวิธีหาเงินอยู่ถมไป ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงที่จะบาดหมางกับ 'ผู้มีพระคุณ' เพื่อมาช่วงชิงสูตรลับ สิ่งที่ข้าต้องการ คือตัวท่านต่างหาก”

“ข้ารึ” จ้าวเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ถูกต้อง” สายตาของเสิ่นจือเวยเหลือบมองข้ามไหล่ของจ้าวเหิงไปยังปากทางเข้าหมู่บ้าน ที่นั่น เสิ่นฟู่กุ้ยและเฉินซานหยวนยังคงยืนนิ่งราวกับเจดีย์เหล็กสององค์ “ใต้บัญชาของพี่จ้าว มียอดฝีมืออยู่ด้วยสินะ การที่สามารถทำให้ทหารกล้าเช่นนั้นติดตามท่านอย่างภักดีจนตัวตาย เรียกท่านว่า ‘เถ้าแก่’ ท่านอาศัยเพียงแค่การทำเนื้อพะโล้เป็นไม่กี่ชั่งหรอกหรือ”

เสิ่นจือเวยผู้นี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว เขาไม่เพียงแต่มองทะลุความลับของน้ำตาลขาว กระทั่งเพียงแค่เบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ก็เกือบจะขุดคุ้ยภูมิหลังของเขาจนเกลี้ยงแล้ว ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้น ราวกับคมมีดที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ สามารถที่จะฉีกกระชากเปลือกนอกที่ปิดบังไว้ทั้งหมดออกเป็นชั้นๆ

ต่อหน้าคนเช่นนี้ คำโกหกใดๆ ก็ล้วนดูซีดเผือดน่าขบขัน “คำพูดปากเปล่ายังเชื่อถือไม่ได้” จ้าวเหิงมองเขา ในที่สุดก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ดวงตาของเสิ่นจือเวยสว่างวาบขึ้นมา “ข้าต้องการเห็นความจริงใจของเจ้า”

“ดี!” เสิ่นจือเวยตบฝ่ามือหัวเราะลั่น “พี่จ้าวช่างเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ!” เขาหันหลัง กวักมือเรียกองครักษ์ร่างกำยำราวกับเจดีย์เหล็กคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง องครักษ์ผู้นั้นก้าวเข้ามาทันที สองมือประคองกล่องไม้จันทน์สีม่วงที่หนักอึ้งกล่องหนึ่งส่งมาให้

กล่องไม้ถูกเปิดออก ภายในไม่มีทั้งทองคำหรืออัญมณี มีเพียงโฉนดที่ดินฉบับใหม่เอี่ยมฉบับหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีแดง ด้านบนเขียนที่อยู่ของร้านค้าในตลาดตะวันตก เขตใต้ ของอำเภอชิงเหอไว้อย่างชัดเจน ด้วยอักษรบรรจงตัวเล็กแบบมาตรฐาน* ตรงช่องที่ลงนามเจ้าของบ้าน รอยนิ้วโป้งสีแดงสดก็ทิ่มแทงเข้ามาในดวงตาของจ้าวเหิง

“โฉนดที่ดินฉบับนี้ ท่านสามารถไปที่ว่าการอำเภอเพื่อโอนชื่อได้ทุกเมื่อ” เสียงของเสิ่นจือเวยลอยมาเนิบๆ “เจ้าของบ้านคนนั้น ต่อไปนี้จะไม่มีวันมาสร้างความรำคาญให้ท่านอีก” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา “ส่วนแก๊งชิงเหอ... พรุ่งนี้ เวลานี้ หากท่านไม่อยากได้ยินชื่อของพวกมันอีก พวกมันก็จะไม่ปรากฏตัวอีก ความจริงใจนี้ เพียงพอหรือไม่”

เสิ่นจือเวยมองจ้าวเหิงอย่างเงียบงัน ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ราวกับว่าคำพูดที่สั่งล้างบางคนทั้งกลุ่มเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงการพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศเท่านั้น

สายตาของจ้าวเหิงจับจ้องไปที่โฉนดที่ดิน เห็นได้ชัดว่าสองสามวันนี้ เสิ่นจือเวยใช้ความพยายามไปไม่น้อย การลงมือครั้งนี้ ก็ช่างใจกว้างอย่างที่สุด เพียงแค่โฉนดที่ดินฉบับนี้ เกรงว่าหากไม่มีเงินห้าหกร้อยตำลึง ก็ไม่มีทางได้มาอย่างแน่นอน

ที่สำคัญกว่านั้น ตนเองหากต้องการที่จะเติบโตสร้างความยิ่งใหญ่ในกลียุคนี้ ก็จำเป็นต้องมีผู้ช่วยที่พึ่งพาได้ การอาศัยอำนาจของ "สี่ไห่ทงซางเฮ่า" ในราชวงศ์ต้าอวี๋ ย่อมสามารถทำให้ตนเองประหยัดปัญหาไปได้นับไม่ถ้วน และเติบโตได้เร็วยิ่งขึ้น

จ้าวเหิงยื่นมือออกไป รับกล่องไม้นั้นมา ท่วงท่าหนักแน่น “ในเมื่อคุณชายเสิ่นมีความจริงใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นโฉนดที่ดินฉบับนี้ ข้าก็จะขอรับไว้ก่อน” เขาเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นจือเวย “ไม่สู้ ไปสนทนากันต่อในร้านของข้าดีหรือไม่”

“ดี” เสิ่นจือเวยหุบพัด รอยยิ้มลึกซึ้งยิ่งขึ้น “เช่นนั้น ข้าก็น้อมรับด้วยความยินดี” จ้าวเหิงไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินไปยังร้านค้าของตนเองที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน