บทที่ 93 พายุบนปลายลิ้น

ณ ฟากตะวันออกของเมืองชิงหยาง ในลานบ้านของ "เรือนอาถรรพ์" หลังนั้นที่ถูกซ่อมแซมจนใหม่เอี่ยม

ในชั่ววินาทีที่เสิ่นจือเวยก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านแห่งนี้ ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นของเขาที่มักจะเจือแววเจ้าสำราญอยู่เสมอ ก็ฉายแววประหลาดใจอย่างแท้จริงออกมาเป็นครั้งแรก

ที่นี่แตกต่างจากลานบ้านในชนบทที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง ลานบ้านไม่ใหญ่โตนัก แต่พื้นดินก็ถูกอัดด้วยดินเหลืองจนเรียบเนียนสะอาดสะอ้าน ตำแหน่งการจัดวางของเตาไฟ ฟืน และอ่างน้ำ ทุกหนทุกแห่งล้วนเผยให้เห็นถึงความมีระเบียบวินัยและความเด็ดขาดที่ยากจะบรรยาย ห้องพักด้านข้างสองสามห้องแม้จะดูเรียบง่าย แต่หน้าต่างกลับสว่างไสวโต๊ะเก้าอี้สะอาดสะอ้าน บานประตูปิดสนิท ไม่มีกลิ่นอายของความผุพังแม้แต่น้อย

ในอากาศ กลิ่นเนื้อพะโล้ที่เข้มข้นรุนแรง ผสมผสานกับกลิ่นอายของเครื่องเทศกว่าสิบชนิด ราวกับตะขอที่มองไม่เห็น พุ่งตรงเข้าสู่รูจมูก ดึงดูดจนท้องร้องครวญคราง และเจริญอาหารอย่างยิ่ง

เสิ่นฟู่กุ้ยและเฉินซานหยวน ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเหิงขนาบซ้ายขวา ราวกับเจดีย์เหล็กสององค์ที่เงียบงัน ไอสังหารนั้นที่ถูกขัดเกลามาจากกองภูเขาซากศพทะเลเลือด ได้หลอมรวมเข้ากับกลิ่นอายควันไฟในชีวิตประจำวันของลานบ้านแห่งนี้อย่างน่าประหลาด ก่อเกิดเป็นแรงกดดันที่ทำให้ผู้คนใจสั่น

สายตาของเสิ่นจือเวยกวาดมองไปทั่วลานบ้าน สุดท้ายก็หยุดลงที่กระทะเหล็กใบใหญ่สีดำทะมึนทั้งสองใบนั้น ในขณะนั้นเอง ร่างผอมเล็กสายหนึ่งก็โผล่ออกมาจากเงามืดหลังประตู ก็คือโซ่วโหว หลิวเจียง นั่นเอง เขากำลังใช้ผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งเช็ดมีดสั้นเล่มหนึ่งอย่างเชื่องช้า พลางฉีกยิ้มให้เสิ่นจือเวย เผยให้เห็นฟันขาวซีดสองแถว ประกายคมปลาบในแววตานั้น ทำเอาองครักษ์ชุดดำทั้งสองที่อยู่ด้านหลังเสิ่นจือเวยซึ่งเห็นโลกมามาก ถึงกับเกร็งร่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือเผลอกดลงไปบนด้ามดาบ

ในลานบ้านแห่งนี้ มีหมาป่าเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว “ฟู่กุ้ย” จ้าวเหิงสั่งการโดยไม่หันหลังกลับ “ไปหั่นเนื้อหัวหมูมาจานหนึ่ง เครื่องในพะโล้อีกจานหนึ่ง แล้วไปรินเหล้ามาหนึ่งกา วันนี้มีแขกคนสำคัญ”

“ได้เลยขอรับ เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับเสียงอู้อี้ ไอสังหารที่ใช้เผชิญหน้ากับคนนอกเมื่อครู่พลันสลายไป กลายเป็นความนอบน้อมเชื่อฟัง เขาก้าวฉับๆ หันหลังเข้าโรงครัวไป ไม่ช้า ด้านในก็มีเสียงสับเนื้อที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังออกมา ตึง ตึง ตึง...

ทุกเสียงสับลงบนเขียงหินที่หนักอึ้ง ไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า แต่กลับราวกับจังหวะกลอง ที่กำลังเคาะลงบนจังหวะการเต้นของหัวใจ ในไม่ช้า บนโต๊ะหินก็ปรากฏเนื้อพะโล้ร้อนๆ สองจานใหญ่ ในวินาทีนี้ กลิ่นหอมราวกับกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ หากก่อนหน้านี้เป็นเพียงการเชื้อเชิญ ตอนนี้มันคือพายุที่โหมกระหน่ำเข้าสู่โพรงจมูกโดยตรง

จานเนื้อหัวหมูนั้น ถูกหั่นเป็นแผ่นหนาบางสม่ำเสมอ จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ผิวหนังชั้นนอกเป็นสีอำพันแดงที่น่าเย้ายวน ส่องประกายมันวาวราวกับคริสตัลอยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามบ่าย ส่วนที่เป็นไขมันกลายเป็นเนื้อเจลลาตินกึ่งโปร่งแสง ส่วนที่เป็นเนื้อไม่ติดมันก็มีลายเส้นเป็นสีซีอิ๊วเข้มลึก มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเปื่อยนุ่ม

เครื่องในพะโล้อีกจาน ทั้งไส้ใหญ่หมู กระเพาะหมู หัวใจหมู ตับหมู ถูกจัดการจนสะอาดสะอ้าน หั่นเป็นชิ้นขนาดใกล้เคียงกัน ด้านบนโรยด้วยต้นหอมซอยสีเขียวมรกตที่เพิ่งหั่นใหม่ๆ สีเขียวสดใสนั้นตัดกับสีเข้มของเนื้อพะโล้ แค่มองก็ทำให้น้ำลายสอแล้ว

อึก เสียงกลืนน้ำลายที่ชัดเจนดังขึ้นในลานบ้านที่เงียบสงัด หางตาของเสิ่นจือเวยเหลือบไปเห็น องครักษ์ร่างกำยำราวกับเจดีย์เหล็กคนหนึ่งของตนเอง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง สายตาจ้องเขม็งไปที่เนื้อสองจานนั้นราวกับถูกสะกดจิต ในแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาแบบสัตว์ป่า ลืมเลือนหน้าที่องครักษ์ของตนเองไปจนหมดสิ้น แม้แต่ตัวเสิ่นจือเวยเอง ก็ยังมองจนชะงักไปเล็กน้อย

เขาเกิดมาในตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดในราชวงศ์ต้าอวี๋ อาหารเลิศรสจากภูเขาหรือทะเลแบบไหนบ้างที่ไม่เคยลิ้มลอง เนื้อตุ๋นประจำร้าน "ปาเจินโหลว" ภัตตาคารอันดับหนึ่งในเมืองหลวง เขาก็กินมาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง แต่หากวัดกันแค่หน้าตานี้ กลิ่นหอมที่โชยปะทะใบหน้านี้ กลับเทียบไม่ได้เลยกับของธรรมดาสามัญที่มาจากชนบทสองจานตรงหน้านี้

จ้าวเหิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยิบกาน้ำเต้าดินเผาหยาบขึ้นมา รินเหล้าให้เขาชามหนึ่งด้วยตนเอง มันคือเหล้าข้าวที่หมักเองในหมู่บ้าน น้ำเหล้าขุ่นคลั่ก เจือไปด้วยกลิ่นอายความฉุนร้อนที่ยังไม่ผ่านการกลั่น

“คุณชายเสิ่น เชิญ” จ้าวเหิงเลื่อนชามเหล้านั้นไปตรงหน้าเขา ทำท่าทางเชื้อเชิญ เสิ่นจือเวยกดความรู้สึกประหลาดในใจลง หยิบตะเกียบไม้ไผ่บนโต๊ะขึ้นมา ท่วงท่ายังคงสง่างาม คีบเนื้อหัวหมูที่สั่นไหวดุ๊กดิ๊กชิ้นหนึ่งขึ้นมา เนื้อแผ่นนั้นเข้าปาก วินาทีต่อมา ดวงตาของเขา ก็พลันเบิกกว้าง

ดวงตาคล้ายดอกท้อคู่นั้นที่มักจะเจือแววขบขันและเกียจคร้าน บัดนี้ม่านตากลับหดเล็กลงในทันที ข้างในเต็มไปด้วยคลื่นยักษ์ที่ปั่นป่วน คลื่นยักษ์แห่งรสชาติ ระเบิดกึกก้องขึ้นในโพรงปากของเขา! เนื้อหัวหมูแผ่นนั้น ในวินาทีที่สัมผัสกับปลายลิ้น ก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา สิ่งที่ละลายก่อนคือชั้นไขมันที่คล้ายเจลลาติน อบอุ่น หอมมัน แต่กลับไม่เลี่ยนเลยแม้แต่น้อย กลายเป็นชั้นน้ำเนื้อเข้มข้นเคลือบไปทั่วทั้งลิ้น จากนั้น ส่วนที่เป็นเนื้อไม่ติดมันก็สลายตัวตามไป แทบไม่จำเป็นต้องเคี้ยว เพียงแค่ใช้เพดานปากบนบดเบาๆ เนื้อที่เปื่อยนุ่มก็กลายเป็นเนื้อบดละเอียด ปลดปล่อยรสเค็มหอมที่ลึกล้ำยิ่งกว่าออกมา

รสชาติของเครื่องเทศที่ซับซ้อน ซึ่งไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้นั้น ราวกับกองทัพที่ฝึกฝนมาอย่างดี ค่อยๆ ยึดครองที่สูงบนต่อมรับรสของเขาไปทีละชั้น เริ่มแรกคือรสหวานที่นุ่มนวล ตามมาด้วยกลิ่นซีอิ๊วที่หอมมัน จากนั้นคือกลิ่นเครื่องเทศเผ็ดร้อนที่รุนแรง และสุดท้าย ยังมีกลิ่นอายสะอาดๆ ของสมุนไพรจางๆ ที่ตลบอบอวลอยู่ในลำคอ

อร่อย! ไม่สิ สองคำนี้ มันคือการดูถูกเหยียดหยามเนื้อจานนี้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างที่สุด! นี่คือความสุขเลิศล้ำทางรสชาติ ที่สามารถทำให้ผู้คนลืมเลือนความทุกข์กังวลทั้งหมดไปได้! ลมหายใจของเขาถึงกับหยุดชะงักไปครึ่งวินาที

แทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ เขารีบคีบไส้ใหญ่พะโล้ชิ้นหนึ่งขึ้นมาอีก ไส้ใหญ่ถูกจัดการได้อย่างไร้ที่ติ ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย เมื่อเข้าปากก็นุ่มละมุน แต่กลับยังมีความเหนียวหนึบที่พอเหมาะพอดี ในวินาทีที่ฟันตัดผ่านผนังลำไส้ น้ำแกงเข้มข้นที่อัดแน่นอยู่ในรอยพับก็ “พรึ่บ” ระเบิดออกมาในปาก ความสุขที่เปี่ยมล้นซึ่งผสมผสานกับกลิ่นหอมของเหล้านั้น ราวกับกระแสไฟฟ้าสายหนึ่งที่แล่นปราดจากโคนลิ้นทะลุขึ้นสู่กระหม่อม!

เสิ่นจือเวยกินติดต่อกันไปสามสี่ชิ้น ท่วงท่าเปลี่ยนจากสง่างามในตอนแรก กลายเป็นเร่งร้อนอยู่บ้าง จนกระทั่งเขายกชามขึ้น ซดเหล้าที่ฉุนร้อนนั้นลงไปอึกใหญ่ ของเหลวไหลผ่านช่องปาก ชะล้างกลิ่นอายที่เข้มข้นของพะโล้ให้ผสมผสานกัน กลายเป็นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลลงสู่ท้อง เขาจึงได้หยุดตะเกียบลง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลมหายใจนั้น เจือไปด้วยกลิ่นเนื้อหอมกรุ่นและกลิ่นเหล้า

เขาเงยหน้าขึ้น มองจ้าวเหิงอีกครั้ง สายตานั้น เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่การพินิจพิเคราะห์ ไม่ใช่การประเมินค่า แต่เป็นการทึ่งในความอัศจรรย์ที่เกือบจะบ้าคลั่ง และความเด็ดเดี่ยวที่หมายมั่นปั้นมือจะต้องครอบครองให้ได้

หากจะบอกว่า น้ำตาลเกล็ดน้ำค้างก่อนหน้านี้คือเหมืองทองคำที่ถูกค้นพบ เช่นนั้นชายที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ ตัวเขาเอง ก็คือสายแร่ที่ทอดยาวต่อเนื่องไม่สิ้นสุด เป็นเหมืองแร่ที่ขุดใช้ไม่มีวันหมด!

“พี่จ้าว ก่อนหน้านี้เป็นข้าที่ตื้นเขินเกินไป” เขาหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยการดูถูกตัวเองและความเลื่อมใสจากใจจริง “นายน้อย” แห่งสี่ไห่ทงซางเฮ่าผู้นี้ ทนงตนว่าอ่านเกมธุรกิจขาดทั่วหล้า แต่กลับมาพลาดท่ามองคนผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เมืองชิงหยางเล็กๆ แห่งนี้

“ธุรกิจเนื้อพะโล้นี้ ข้าก็อยากจะขอร่วมทุนด้วยเงื่อนไขสูงสุดเช่นเดียวกัน” ร่างกายของเขาเอนไปข้างหน้า น้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจังอย่างที่สุด ราวกับกำลังเจรจาต่อรองเรื่องความเป็นความตายของตระกูล “ช่องทาง ร้านค้า คนมือ ข้าเหมาหมด! ภายในราชวงศ์ต้าอวี๋นี้ ที่ใดมี 'หอฝูหม่านโหลว' ของตระกูลเสิ่น ที่นั่นก็จะมีเนื้อพะโล้ของท่าน! ผลกำไร ก็เช่นเดิม แบ่งสามเจ็ด ท่านเจ็ด ข้าสาม!”

พูดจบ เขาก็ทอดสายตาจ้องเขม็งไปยังจ้าวเหิง กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะพูดคำว่า "ไม่" ออกมา “ไม่ทราบว่าพี่จ้าว มีความเห็นว่าอย่างไร”