บทที่ 521 พฤกษาแห้งคืนชีพ พระวรกายศักดิ์สิทธิ์เริ่มฟื้นฟู

"ท่านจ้าว ชีพจรเปลี่ยนไปแล้ว" เฉียนปู้โซวกลั้นหายใจ น้ำเสียงที่ถูกกดต่ำลงแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะระงับ เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ส่งมาจากภายในร่างกายของจ้าวเหยี่ยนอย่างเฉียบไว

จ้าวเหิงยื่นมือไปจับข้อมือของจ้าวเหยี่ยน ชีพจรที่เดิมทีแผ่วเบาราวกับเส้นด้ายและเต้นสะเปะสะปะไร้ทิศทาง ยามนี้ กลับมีพลังชีวิตที่แม้จะเบาบางแต่มิอาจมองข้ามได้ กำลังไหลเวียนไปตามเส้นเลือด มันยังคงอ่อนแรง ทว่าความรู้สึกติดขัดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายนั้นได้สลายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยจังหวะการเต้นที่แผ่วเบาแต่เหนียวแน่น

"ทำต่อไป อย่าหยุด" น้ำเสียงของจ้าวเหิงเยือกเย็น ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ ภายในใจผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่า ด่านแรกได้ผ่านพ้นไปแล้ว

เมื่อถ่ายเลือดไปถึงถุงที่สี่ เลือดในไหดินเผาก็มีสีดำคล้ำจางลง และปรากฏสีแดงเข้มขึ้นมา นี่เป็นเครื่องยืนยันว่าพิษในร่างกายของจ้าวเหยี่ยนกำลังถูกเจือจางอย่างรวดเร็ว เลือดที่ถูกสับเปลี่ยนออกมา มีความเป็นพิษลดลงอย่างมาก

กระบวนการถ่ายเลือดนั้นยาวนานและทรมาน ถ่ายเลือดพิษออกแล้วเติมเลือดใหม่เข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดทุกๆ ถุง ล้วนหมายถึงการที่จ้าวเหยี่ยนได้เดินเฉียดผ่านประตูผีไปหนึ่งรอบ และยังหมายถึงการที่เฉียนปู้โซวต้องรวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อควบคุมอุปกรณ์อันเรียบง่ายเหล่านั้น หยาดเหงื่อบนหน้าผากของเขาไหลกลิ้งลงมาตามโหนกคิ้ว มารวมกันที่คาง แล้วหยดลงบนอกเสื้อจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง ผ่านไปสองชั่วยาม ท้องฟ้านอกเรือนก็มืดสนิท ลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความหนาวเย็นกลางหุบเขา ลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาในห้อง แต่ก็ไม่อาจพัดพาความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ภายในห้องให้สลายไปได้