บทที่ 520 มังกรติดกับขุนเขา การเดิมพันความเป็นความตาย

จ้าวเหิงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเน้นย้ำว่า "หากข้าปล่อยฝ่าบาทไว้ไม่สนใจ พระองค์อาจจะสิ้นพระชนม์ที่ค่ายชิงเฟิงจริงๆ ถึงเวลานั้น ไม่ว่าพวกเราจะทำอะไร เว่ยอู๋หยาก็มีข้ออ้างที่จะสาดน้ำสกปรกใส่พวกเราได้ แต่หากพวกเราช่วย อย่างน้อยก็ยังมีความหวังริบหรี่ หากสำเร็จ ฝ่าบาทก็จะเป็น 'ความชอบธรรม' อันยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็น 'นามชอบธรรม' อันยิ่งใหญ่ที่สุดของค่ายชิงเฟิงพวกเรา!"

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มีความเสี่ยงอยู่จริงๆ หากจ้าวเหยี่ยนทนไม่ไหว พวกเขาก็จะต้องเผชิญกับวิกฤตที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าในตอนนี้ แต่ความเชื่อมั่นของจ้าวเหิง ได้ก้าวข้ามผลได้ผลเสียตรงหน้าไปแล้ว สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่แค่การอยู่รอดของค่ายชิงเฟิง แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงยุคสมัยที่เน่าเฟะนี้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อจ้าวเหิงพูดจบ ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ สีหน้าของถานไถหมิงเยว่สลับซับซ้อน แม้ในใจนางจะยังคงมีความสงสัย แต่คำอธิบายของจ้าวเหิง รวมถึงความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเขา ทำให้นางไม่อาจโต้แย้งได้อีก นางเข้าใจจ้าวเหิงดี รู้ว่าในเมื่อเขากล้าเอ่ยปาก ย่อมต้องมีความมั่นใจในแบบของเขา

ในเวลานี้ จ้าวเหยี่ยนที่นอนอยู่บนเตียงมาตลอด และมองดูการโต้เถียงระหว่างจ้าวเหิงกับถานไถหมิงเยว่ ในที่สุดก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม้เสียงของจ้าวเหิงและถานไถหมิงเยว่จะเบามาก แต่เขาก็ได้ยินอยู่บ้าง สีหน้าของเขายังคงซีดเซียว น้ำเสียงก็ค่อนข้างอ่อนแรง แต่ในแววตากลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"ท่านจ้าว พี่หมิงเยว่" เสียงของจ้าวเหยี่ยนเบามาก แต่ก็ดังก้องชัดเจนในหูของทุกคน "เรารู้ว่าเรานำความยุ่งยากใหญ่หลวงมาให้ค่ายชิงเฟิง การมาของเราทำให้สถานการณ์ของพวกเจ้าต้องยากลำบากยิ่งขึ้น เราเดิมทีก็เป็นคนที่ใกล้ตายอยู่แล้ว ยามนี้กลับต้องให้พวกเจ้ามาเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงเช่นนี้ เพื่อช่วยชีวิตอันไร้ค่าของเรา..."