บทที่ 523 ยืมดาบฆ่าคน มองทะลุปรุโปร่ง

เฝิงหยวนกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่า วันนี้หากไม่อธิบายผลได้ผลเสียให้จ้าวเหิงฟังอย่างกระจ่างแจ้ง การเดินทางมาในครั้งนี้ของเขาก็คงสูญเปล่าแล้ว

เขายืดตัวตรง ยกถ้วยชาที่เย็นชืดไปแล้วขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง พยายามสะกดข่มความร้อนรนในใจ เตรียมจะหงายไพ่ตายที่แท้จริงของตนออกมา

เขาวางถ้วยชาลง ปาดน้ำชาที่เย็นชืดตรงมุมปาก มองจ้าวเหิงด้วยสายตาลุกวาว ลอบด่าในใจว่า จ้าวเหิงผู้นี้ช่างใจเย็นได้ยอดเยี่ยมจริงๆ! คนที่ยึดเมืองอวิ๋นโจว กวาดล้างทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนายจนราบคาบ จะเป็นแค่โจรภูเขาที่อยากเฝ้ายอดเขาใช้ชีวิตไปวันๆ ได้อย่างไร?

"ท่านจ้าว ท่านกล่าวถ่อมตัวเกินไปแล้ว ค่ายชิงเฟิงในยามนี้ ไม่ใช่กลุ่มคนหยาบช้าในป่าเขาอะไรนั่นแล้ว ในมือท่านกุมเมืองสำคัญอย่างอวิ๋นโจว มีทหารชั้นยอดนับหมื่นนายอยู่ใต้บังคับบัญชา แม้แต่ 'คนขายเนื้อแห่งทุ่งหญ้า' อย่างกุ่ยหนูเอ่อร์ของเป่ยตี๋ ก็ยังตกเป็นทาสในมือท่าน ยามนี้ท่านคือบุคคลที่ผู้คนทั่วทั้งใต้หล้าต่างจับตามอง"

เฝิงหยวนยกยอขึ้นมาก่อนประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด