บทที่ 524 เมืองหลวงสะเทือน ปลายดาบชี้ชิงโจว

เฝิงหยวนใจกระตุกวูบ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกอย่างผิดธรรมชาติ "ทะ... ท่านจ้าวหมายความว่าอย่างไร? ทุกถ้อยคำของข้าน้อยล้วนเป็นไปเพื่อความปลอดภัยของค่ายชิงเฟิง..."

"เพื่อค่ายชิงเฟิงของข้า หรือเพื่อตัวเจ้าเองกันแน่?" จ้าวเหิงขัดจังหวะเขาอย่างไม่ไว้หน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน "ท่านเฝิงอยากจะให้ข้ายกทัพ ขับไล่ไอ้โง่โจววั่งผู้นั้นออกไป แล้วให้เจ้ามานั่งตำแหน่งผู้ตรวจการเมืองชิงโจวแทนใช่หรือไม่?"

ตู้ม!

เฝิงหยวนรู้สึกราวกับถูกอสนีบาตทั้งห้าฟาดใส่ สมองอื้ออึงไปหมด แผนการที่เขาคิดว่าแนบเนียนไร้ที่ติ ความทะเยอทะยานที่ซ่อนเร้นไว้อย่างมิดชิด กลับถูกจ้าวเหิงมองทะลุปรุโปร่งด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว ไม่เหลือแม้แต่เศษผ้าให้ปิดบังความละอาย!

สีหน้าของเฝิงหยวนซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา เขาลื่นไถลลงจากเก้าอี้ เข่าทั้งสองข้างอ่อนยวบ คุกเข่าลงบนพื้นหินชิงสือโดยตรง เหงื่อเย็นเม็ดโป้งกลิ้งหล่นจากหน้าผาก หยดแหมะลงบนพื้น