บทที่ 525 ขบวนเสด็จอยู่เบื้องหลัง ซานหยวนอึ้งกิมกี่

"นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แค่การตีเมืองชิงโจวได้นะขอรับ! กษัตริย์ผู้ครองแคว้น หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเมืองหลวงของตนเอง ภายใต้สายตาของอัครเสนาบดีกังฉินเว่ยอู๋หยา! ทันทีที่ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป มันก็คือสัญญาณแตรแห่งความวุ่นวายของใต้หล้า! ถึงเวลานั้น บ้านเมืองจะไร้ซึ่งผู้ปกครอง บรรดาอ๋องครองเมืองในแต่ละพื้นที่ และเหล่าแม่ทัพที่กุมกำลังทหารไว้ในมือ ใครจะยอมก้มหัวให้ใคร? พวกเขาจะต้องตั้งตนเป็นใหญ่ หรือกระทั่ง... กระทั่งใช้ข้ออ้าง 'กวาดล้างกังฉินข้างกายกษัตริย์' หรือ 'ตามหาขบวนเสด็จ' เพื่อยกทัพจับศึก ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าอวี๋ จะต้องถูกม้วนเข้าไปในเปลวเพลิงแห่งสงครามเป็นแน่!"

เฉินซานหยวนยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาผุดลุกขึ้นยืน เดินวนไปวนมาอยู่กลางโถงหารือข้อราชการ

"ช่วงที่ผ่านมาค่ายชิงเฟิงของพวกเราเอาชนะศึกใหญ่มาได้หลายครั้ง ขุมกำลังไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แม้แต่พวกเป่ยตี๋ก็ยังถูกพวกเราตีจนต้องหดหัวอยู่ในด่านหูเหลาไม่กล้าออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะสามารถนอนหลับได้อย่างไร้กังวลนะขอรับ!"

เขาหยุดฝีเท้า สายตาจับจ้องไปที่จ้าวเหิงอย่างร้อนแรง

"ท่านจ้าว ท่านลองคิดดูสิขอรับ ทันทีที่ใต้หล้าวุ่นวาย พวกอ๋องกบฏและเหล่าเจ้าครองแคว้นเหล่านั้น เพื่อแย่งชิงดินแดนและนามแห่งความชอบธรรม จะต้องเข่นฆ่ากันจนเลือดไหลนองเป็นสายน้ำ ค่ายชิงเฟิงของพวกเราครอบครองเมืองอวิ๋นโจว ซ้ำยังเพิ่งได้กำลังทหารมาอีกหลายหมื่นนาย ในสายตาของพวกเขา พวกเราก็คือชิ้นเนื้อติดมัน! ถึงเวลานั้น ต่อให้พวกเราไม่อยากสู้รบ คนอื่นก็จะบีบบังคับให้พวกเราต้องสู้รบอยู่ดี!"