บทที่ 536 นี่เรียกว่าวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่วิชามาร

ในต้าอวี๋ คนที่รูปร่างสูงใหญ่ถึงเพียงนี้มักจะเป็นพวกหยาบกระด้าง

แต่ใบหน้าของจ้าวเหิงกลับหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง หว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต ทว่ากลับมีความเด็ดเดี่ยวมากกว่าบัณฑิตทั่วไปอยู่หลายส่วน กลิ่นอายสองชนิดนี้เมื่อมาอยู่บนร่างของคนคนเดียวกัน ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ควรจะดูขัดตา แต่กลับหาข้อบกพร่องไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

คนผู้นี้เวลาเดินฝีเท้ามั่นคงมาก บนร่างสวมใส่เพียงชุดผ้าป่านธรรมดาๆ แต่กลิ่นอายความสุขุมเยือกเย็นนั้น กลับมีมากกว่าบรรดาคุณชายตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงที่สวมใส่ทองหยองเสียอีก

นี่มันดูเหมือนหัวหน้าโจรภูเขาที่ไหนกัน?

สวีโยวแอบพึมพำในใจ อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงขุนนางของราชสำนัก ยกย่องตนเองว่าเป็นหนึ่งในปัญญาชนที่ดูดีมีหน้ามีตาที่สุดของต้าอวี๋ เคยพบเจอขุนนางผู้ใหญ่มานับไม่ถ้วน แต่ยามนี้เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าจ้าวเหิง กลับรู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าไปหนึ่งขั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของส่วนสูง แต่เป็นความมั่นใจที่แผ่ซ่านออกมาจากกระดูกดำ ที่ทำให้ผู้ตรวจการเมืองอวิ๋นโจวซึ่งถูกกักบริเวณมาสองเดือน ซ้ำยังถูกคุมตัวเดินทางมาอีกหนึ่งวันครึ่งอย่างเขา ดูทุลักทุเลไปเลย