บทที่ 537 ยันต์ผีคณิตศาสตร์ หมูน้ำแดงเลิศรส

ถานไถหมิงเยว่วางกับข้าวลงบนโต๊ะหินในลานเรือน เดินไปตรงหน้าสวีโยว แล้วย่อกายทำความเคารพเล็กน้อย

"ใต้เท้าสวี ผู้น้อยขอคารวะเจ้าค่ะ"

สวีโยวรีบตอบรับการคารวะ โค้งเอวลงต่ำมาก

"แม่นางถานไถ... เอ้อ ไม่สิ ฮูหยินจ้าว ข้าละอายใจยิ่งนัก"

น้ำเสียงของสวีโยวสั่นเครือเล็กน้อย เขามองดูใบหน้าที่สงบนิ่งของถานไถหมิงเยว่ ในใจรู้สึกสับสนปนเปไปหมด ตระกูลถานไถล้วนเป็นผู้จงรักภักดีทั้งตระกูล แต่กลับต้องพบกับจุดจบที่บ้านแตกสาแหรกขาด พี่น้องหลายคนสามารถเอาชีวิตรอดในป่าเขาลำเนาไพรแห่งนี้ ซ้ำยังรวบรวมกองกำลังขนาดใหญ่ได้ถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าต้องทนกินความขมขื่นไปมากเท่าใด