บทที่ 567 ฝีมือช่างตื่นตะลึงทั้งกองทัพ นักพรตลอบมองชะตา

สิ่งนี้ทำให้ในใจของผู้เฒ่าม่อรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง

"คนต่อไป!"

ทหารที่นั่งอยู่หลังโต๊ะยาวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ในมือกำพู่กันจุ่มน้ำหมึกเตรียมเขียนลงบนกระดาษ

ผู้เฒ่าม่อรีบจูงมือหลานชายเดินเข้าไปหา ค้อมตัวลงเล็กน้อย "นายท่าน ข้าผู้เฒ่ามีนามว่าม่อเจิ้งชิง นี่คือเสี่ยวเป่าหลานชายของข้า พวกเราหนีภัยมาจากเมืองยงโจวขอรับ"