บทที่ 566 ใต้ด่านอันยิ่งใหญ่ ยอดผู้มีพรสวรรค์ปรากฏตัว

สองวันต่อมา ผู้ลี้ภัยกลุ่มแรกที่ลากฝีเท้าอันเหนื่อยล้า ในที่สุดก็เดินทางมาถึงนอกประตูทิศใต้ของด่านหูเหลา

เมื่อพวกเขาได้เห็นด่านอันสูงตระหง่านทว่าพังทลายนั้น หลายคนถึงกับคุกเข่าลงบนพื้นแล้วร้องไห้โฮออกมา พวกเขาเดินมาเนิ่นนาน นานเกินไปแล้ว เส้นทางสายนี้ปูลาดด้วยซากศพของญาติพี่น้องและหยาดเลือดหยาดน้ำตาของพวกตน ยามนี้ในที่สุดก็ได้เห็นจุดหมายปลายทางเสียที

โรงทานนอกเมืองชิงโจวไม่ได้หลอกลวงพวกเขา ตลอดเส้นทางนี้ ทุกๆ ระยะทางห้าสิบลี้มีโรงทานอยู่จริงๆ แม้โจ๊กในกระทะจะใสจนส่องเห็นเงาคนได้ แต่น้ำข้าวต้มร้อนๆ อึกนั้น กลับช่วยต่อชีวิตของพวกเขาไว้ และมอบความหวังในการก้าวเดินต่อไปให้แก่พวกเขา

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ มารวมตัวกันที่นอกด่าน มืดฟ้ามัวดิน ราวกับฝูงปลาที่เกยตื้นบนชายหาดหลังจากน้ำลง เบียดเสียดหนาแน่นจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด