บทที่ 565 โจ๊กข้าวกล้องหนึ่งชาม ระยะทางห้าสิบลี้

ท่ามกลางฝูงชน หญิงชราผมหงอกขาวผู้หนึ่งจู่ๆ ก็คุกเข่าดังตุ้บลงบนพื้นโคลน โขกศีรษะให้เฝิงหยวนบนหอคอยประตูเมืองครั้งแล้วครั้งเล่า นิ้วมือที่ผอมแห้งจิกดินเหลืองบนพื้นแน่น น้ำเสียงโหยหวน

"ใต้เท้า! ใต้เท้าผู้ทรงธรรม! พวกเราหนีภัยมาจากเมืองซู่โจว เดินทางมาเจ็ดแปดร้อยลี้แล้ว! เสบียงแห้งคำสุดท้ายบนตัวกินหมดไปตั้งแต่สามวันก่อน เด็กๆ ไม่มีแม้แต่แรงจะร้องไห้แล้ว... จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปเดินอีกสามร้อยลี้เล่าเจ้าคะ! ท่านโปรดเมตตา ให้พวกเราพักอยู่ใต้กำแพงเมืองเถิด ให้ดื่มน้ำซาวข้าวสักอึกก็ยังดีเจ้าค่ะ!"

เสียงร้องไห้ของหญิงชราผู้นี้ ราวกับไปเจาะฟองสบู่แห่งความหวังสุดท้ายในใจของผู้ลี้ภัยจนแตกสลาย

ใช่แล้ว สามร้อยลี้ สำหรับคนที่กินอิ่มหนำสำราญ เดินสักสองสามวันก็ถึงแล้ว แต่สำหรับคนที่หิวจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ขาสั่นพั่บๆ อย่างพวกเขา อย่าว่าแต่สามร้อยลี้เลย แค่สามสิบลี้ ก็เป็นประตูนรกที่ก้าวข้ามไปไม่ได้แล้ว