บทที่ 579 น้ำตาลทรายขาวหมื่นชั่ง พ่อค้าชาวหูตกตะลึง

จ้าวเหิงมองดูใบหน้าที่ตึงเครียดจนบิดเบี้ยวของหูหย่งฝู มุมปากพลันยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงความนัย

เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่หยิบจอกสุราบนโต๊ะขึ้นมา ส่งเข้าปากอย่างเนิบนาบ แล้วจิบเหล้ารัมสีอำพันนั้นเบาๆ

ท่วงท่าสง่างาม ท่าทีผ่อนคลาย ราวกับว่าสิ่งที่กำลังพูดคุยอยู่ในขณะนี้ไม่ใช่การค้าที่สะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดิน แต่กำลังคุยเรื่องสภาพอากาศของวันนี้อยู่ เมื่อกลืนสุราลงคอ จ้าวเหิงถึงได้วางจอกสุราลงอย่างช้าๆ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามขอบจอกเบาๆ

"ของสิ่งนี้ ล้ำค่ามากจริงๆ ดังนั้น สินค้าคงคลังจึงมีไม่มากนัก"