บทที่ 590 ท่าทางเด็กน้อยมีพรสวรรค์ สุราเนื้อล่อหลอกอาจารย์

ลานเรือนเงียบกริบดุจป่าช้า

ใบหน้าแก่ชราที่ผ่านความยากลำบากมาอย่างโชกโชนของนักพรตเฒ่าเสวียนจี ในยามนี้กลายเป็นสีม่วงแดงดุจตับหมูด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขาอ้าปากค้าง หนวดเคราหงอกขาวสั่นระริกอย่างไร้ทิศทางท่ามกลางสายลมแผ่วเบา ในลำคอราวกับมีหินแข็งขนาดเท่าวอลนัทติดอยู่ จะกลืนก็กลืนไม่ลง จะคายก็คายไม่ออก

เป็นถึงปรมาจารย์ผู้สืบทอดสายตรงเพียงหนึ่งเดียวแห่งนิกายเร้นลับของลัทธิเต๋าอันสง่างาม มีชีวิตมาครบหนึ่งรอบนักษัตรหกสิบปี เดินข้ามสะพานมามากกว่าเกลือที่เจ้าเด็กนี่เคยกินเสียอีก วันนี้กลับถูกไอ้เด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบต้นๆ ใช้คำว่า "การกินข้าวและสวมใส่เสื้อผ้า" ที่หยาบคายที่สุด จับเขากดลงกับพื้นแล้วเสียดสีความเข้าใจเรื่อง "วิถีแห่งสวรรค์" อย่างบ้าคลั่ง!

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอัดอั้นตันใจและทรมานที่สุดก็คือ ในใจของเขากลับรู้สึกตะหงิดๆ ว่าสิ่งที่เจ้าเด็กนี่พูดมา... มารดามันเถอะ ช่างมีเหตุผลเหลือเกิน!