บทที่ 591 ร่ำไห้คุกเข่าขอวิชา กระดูกแข็งยากฝึกฝน

นักพรตเฒ่าเสวียนจีจะไปสนท่าทีผิดปกติของศิษย์ได้อย่างไร มือที่แห้งเหี่ยวราวกับกิ่งไม้แห้งของเขาคว้าตะเกียบขึ้นมา คีบหมูน้ำแดงที่มันเยิ้มเข้าปากทันที

เพียงคำเดียว ดวงตาของนักพรตเฒ่าก็สว่างวาบขึ้นมาในพริบตา ราวกับมีลูกไฟสองดวงลุกโชนอยู่ในเบ้าตา หมูสามชั้นที่ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยละลายในปาก กลิ่นหอมของมันหมูผสมผสานกับความกลมกล่อมของเนื้อแดงได้อย่างลงตัว ผนวกกับความหอมหวานของคาราเมลอันเป็นเอกลักษณ์ที่เกิดจากการผัดด้วยน้ำตาลทรายขาว ระเบิดขึ้นบนต่อมรับรสในพริบตา

"อืม... หอม! หอมโคตรๆ เลยมารดามันเถอะ!"

นักพรตเฒ่าร้อนจนต้องสูดปาก แต่ก็ตัดใจคายออกมาไม่ได้ เขากลืนเนื้อชิ้นนั้นลงไปทั้งคำ จากนั้นก็ยกจอกสุราขึ้น ดื่มเหล้ารัมดีกรีต่ำรวดเดียวจนหมด กลิ่นหอมของไม้โอ๊กผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อ ไหลลื่นลงไปตามลำคอจนอุ่นวาบไปถึงกระเพาะอาหาร ทำให้เขารู้สึกสบายจนรูขุมขนนับแสนทั่วทั้งร่างราวกับเปิดออก