บทที่ 592 มังกรพยัคฆ์หลอมกระดูก ใช้กำลังทำลายพลิกแพลง

จ้าวเหิงฟังคำวินิจฉัยนี้จบ ก็รู้ตัวว่าตนเองถูกเมินเข้าให้แล้ว ในใจกระจ่างแจ้งดุจกระจกเงา เขาย่อมรู้หลักวิทยาศาสตร์ที่ว่ากระดูกของผู้ใหญ่ปิดสนิทแล้ว และความทรงจำของกล้ามเนื้อก็คงที่แล้ว ชาตินี้หากคิดจะเป็นยอดฝีมือในยุทธภพอะไรนั่น เกรงว่าคงเป็นเรื่องเพ้อฝันกลางวันแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคือง ฝึกยุทธ์หรือ? ฝึกไปทำบ้าอะไร ความจริงล้วนอยู่ภายในระยะยิงของปืนใหญ่เท่านั้น วรยุทธ์จะสูงส่งแค่ไหน เจอไปหนึ่งนัดก็ล้มตึง บิดาจะสร้างปืนใหญ่ สร้างปืนไรเฟิล อาศัยเหล็กกล้าและดินปืนก็สามารถกวาดล้างกลียุคนี้ได้เหมือนกัน

ใบหน้าแก่ชราของนักพรตเฒ่าเสวียนจีที่เมื่อครู่นี้ยังแดงเปล่งปลั่งเพราะหมูน้ำแดงและเหล้ารัม ยามนี้กลับกลั้นจนแดงก่ำราวกับจะมีเลือดหยดออกมา ความมันและฤทธิ์สุราในท้องของเขายังคงปั่นป่วน เมื่อมองดูศิษย์ที่ตนเองรักและทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก และมองเห็นเป็นดั่งหลานสาวครึ่งคนมีสภาพเช่นนี้ นักพรตเฒ่าก็รู้สึกอึดอัดทรมานราวกับมีเห็บหมัดขึ้นเต็มตัว ร้อนใจจนกระทืบเท้า อยากจะดึงแขนเสื้อกลับมาก็ไม่กล้าออกแรง

"เจ้าลุกขึ้นมาก่อน! นักพรตเฒ่าอย่างข้าเคยพูดเมื่อใดว่าจะไม่สนใจ?"