บทที่ 595 พิราบสื่อสารเข้ากระโจม เงาปริศนาเริ่มปรากฏ

เฉินโก่วจื่อล้วงเอาอาหารนกที่ผสมผงยาชนิดพิเศษกำหนึ่งออกมาจากตะกร้าสะพายหลังอย่างไม่รีบร้อน โรยลงบนลานว่างตรงหน้าเท้า จากนั้นก็คาบนกหวีดไม้ไผ่ไว้ในปาก เป่าเป็นเสียงกรู๊กกรู๊กที่เหมือนจริงอย่างถึงที่สุดออกมาเป็นชุด

นั่นคือเสียงร้องความถี่ต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของนกพิราบตัวเมียยามเรียกร้องความสนใจจากตัวผู้

กลางคันฟ้า นกพิราบสื่อสารตัวนั้นที่บินออกไปไกลกว่าร้อยก้าวแล้วถึงกับบินวนกลับมา ปีกชะงักไปเล็กน้อย คอเอียงไปด้านหนึ่ง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากเอาไว้ ท่วงท่าการบินปั่นป่วนไปหมด

กลิ่นของผงยาลอยล่องขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนตามสายลมฤดูสารท