บทที่ 599 น้ำตาลและสุรารอขาย พ่อค้าชาวหูขอซื้อ

เฉินซานหยวนถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ "ดูทำท่าเข้าสิ ไม่ได้เรื่องเลย"

"ไม่ใช่ข้าไม่ได้เรื่องเสียหน่อย" หลี่เถี่ยซานนั่งยองๆ อยู่บนขั้นบันได ล้วงเอารากหญ้าเส้นหนึ่งมาคาบไว้ในปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำลง "เมื่อก่อนตอนที่ข้าอยู่ในค่ายหม่าเตา รู้สึกว่าการพาพวกพี่น้องไปปล้นข้าวกล้องมาได้สักสองสามกระสอบ ปล้นหมูเป็นๆ มาได้สักสองตัว นั่นก็ถือเป็นความเก่งกาจยิ่งใหญ่ล้นฟ้าแล้ว ตอนนั้นต้องอกสั่นขวัญแขวนอยู่ทุกวัน กลัวทางการมาปิดล้อมกวาดล้าง กลัวถูกพวกโจรภูเขาลูกอื่นตลบหลังปล้นชิง ตอนกลางคืนเวลาเข้านอน ดาบยังไม่กล้าปล่อยให้ห่างมือเลย"

เขาถ่มรากหญ้าทิ้ง ใช้มือถูหน้าแรงๆ "แต่เจ้าดูตอนนี้สิ เสบียงอาหารที่ผ่านมือข้าทุกวันเริ่มต้นที่หลายหมื่นชั่ง เงินทองที่ผ่านมือก็เป็นสายน้ำไหลหลายพันหลายหมื่นตำลึง ถนนผิงอันที่เชิงเขา แต่ละวันมีรถม้าหลายร้อยคันต่อแถวจ่ายค่าผ่านทางให้พวกเรา พอจ่ายเงินแล้ว พวกเราก็ส่งพี่น้องไปคุ้มกันตลอดเส้นทางจริงๆ ซ้ำยังช่วยพวกเขาซ่อมแซมเส้นทางสัญจรหลักที่ถูกน้ำฝนเซาะจนพังอีกต่างหาก"

เฉินซานหยวนหัวเราะ เขาตบไหล่หลี่เถี่ยซาน แววตาลึกล้ำ "เพราะอย่างนั้นเมื่อครู่ท่านจ้าวถึงได้บอกว่า จะยกเลิกชื่อ 'โถงชุมนุม' เสีย เถี่ยซาน พวกเราไม่ใช่โจรป่ามาตั้งนานแล้ว ท่านจ้าวกำลังพาพวกเรา เดินไปบนเส้นทางที่คนทั้งใต้หล้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน"