บทที่ 600 โต้คารมดุเดือด ตกลงสัญญาที่หกตำลึงทอง

จ้าวเหิงพิงอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือตัวกว้าง ในมือประคองชามชาดินเผาหยาบๆ เขาเป่าไอร้อนบนผิวน้ำอย่างเชื่องช้า ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง

"ประธานหู เมื่อหลายวันก่อนท่านก็เห็นกับตาตัวเองแล้ว" จ้าวเหิงวางชามชาลง น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว แต่กลับแฝงไว้ด้วยความหมายของการตักเตือน "น้ำตาลทรายขาวนี้ ขาวบริสุทธิ์ดุจหยก ไร้สิ่งเจือปนแม้แต่น้อย เหล้ารัมนี้ รุนแรงดั่งคมดาบ กลมกล่อมหวานซ่านคอ มองไปทั่วทั้งราชวงศ์ต้าอวี๋ อย่าว่าแต่แห่งที่สองเลย ต่อให้เป็นในวังหลวงของเมืองอวี้จิง ก็หาของที่เหมือนกันเช่นนี้ไม่ได้หรอก"

จ้าวเหิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาอันลึกล้ำกวาดมองกลุ่มพ่อค้าผู้เฉลียวฉลาดตรงหน้า

"ของหายากย่อมมีราคา ยิ่งไปกว่านั้น ของสิ่งนี้ผลิตขึ้นมายุ่งยากซับซ้อนอย่างยิ่ง กำลังคนและทรัพยากรที่ต้องสูญเสียไป พวกท่านจินตนาการไม่ออกหรอก รังเกียจว่าทางไกลหรือ? รังเกียจว่าสูญเสียมากหรือ? เช่นนั้นก็จัดการง่ายมาก ทางฝั่งซีอวี้มีพ่อค้าชาวหูที่ต้องการสินค้าตัวนี้อยู่ถมไป อย่างมากข้าก็แค่ปล่อยข่าวออกไป ให้พวกเขาพกเงินทองมาบรรทุกสินค้าที่ด่านหูเหลาด้วยตัวเอง ประธานหูเห็นว่าอย่างไร?"