บทที่ 605 ปันผลถึงประตูเรือน ตกตะลึงกันถ้วนหน้า

คิดไม่ถึงว่าเขาจะอยู่ที่นี่ด้วย

จ้าวเหิงปรายตามองจ้าวเหยี่ยนแวบหนึ่ง แม้โอรสสวรรค์ผู้นี้จะเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าป่านหยาบๆ แล้ว แต่กลิ่นอายความเป็นกษัตริย์ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกนั้นกลับปิดบังไว้อย่างไรก็ปิดไม่มิด ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ยืดแผ่นหลังตั้งตรงแหน่ว ต่อให้นั่งอยู่ก็ยังดูมีท่วงท่าที่อยู่เหนือกว่าผู้อื่นถึงสามส่วน สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อเดือนก่อนเล็กน้อย แต่พิษตกค้างยังขับออกไม่หมด หว่างคิ้วจึงยังมีสีขาวอมเขียวจางๆ ชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่ เมื่อตัดกับดวงตาที่สงบนิ่งคู่นั้น กลับยิ่งทำให้ดูดูลึกล้ำมากเป็นพิเศษ

"ท่านลุงเสิ่น ไม่ได้มาเยี่ยมท่านเสียนานเลยขอรับ" จ้าวเหิงประสานมือคารวะ เอ่ยทักทายเสิ่นว่านหาวด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นว่านหาวรีบโบกมือ "หลานชายจ้าวมีภารกิจรัดตัวมากมายทุกวัน จะให้วิ่งมาที่นี่ทุกวันได้อย่างไร มาๆๆ นั่งลงสิ"