บทที่ 606 วิชากุมหัวใจ สะเทือนถึงพระทัยฮ่องเต้

"หลานจ้าว! ทำเช่นนี้ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!" เสิ่นว่านหาวแทบจะเด้งตัวลุกขึ้นจากม้านั่งหิน โบกมือพัลวัน สีเลือดบนใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ตระกูลเสิ่นของข้าในยามนี้ตกอยู่ในสภาพใด หลานชายย่อมรู้ดีแก่ใจ เว่ยอู๋หยาไอ้โจรเฒ่านั่นเอ่ยปากเพียงคำเดียว รากฐานร้อยปีของห้างการค้าซื่อไห่ทงก็ถูกกลืนกินไปจนหมดเกลี้ยงภายในชั่วข้ามคืน สองพ่อลูกอย่างพวกเราแทบจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้กลางทาง หากไม่ได้หลานชายและท่านหมอเฉียนยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ป่านนี้แม้แต่เศษกระดูกก็คงถูกสุนัขป่าแทะกินไปหมดแล้ว"

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็แหบพร่าเล็กน้อย กลืนน้ำลายอย่างแรงแล้วจึงกล่าวต่อ "การที่ได้มีที่พักพิงหลบฝนและมีข้าวร้อนๆ ให้กินในค่ายชิงเฟิง ข้าเสิ่นว่านหาวก็ถือว่าทำบุญมาดีถึงแปดชาติแล้ว เงินก้อนนี้... ข้ารับไว้ไม่ได้ และก็ไม่กล้ารับด้วย"

เสิ่นจือเวยไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นเหมือนบิดา เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แต่จ้าวเหิงสังเกตเห็นว่านิ้วมือของเขาที่วางอยู่บนหัวเข่าหดเกร็งเข้าหากันเล็กน้อย

"พี่จือเวยมีความเห็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเหิงหันหน้าไปมองเขา