บทที่ 607 มอบหมายสิทธิ์การค้า ตระกูลเสิ่นสวามิภักดิ์

จ้าวเหิงยังไม่รีบร้อนจากไป

เขาดื่มน้ำเปล่าในชามจนหมด แล้ววางลงบนโต๊ะหิน ปรายตามองขอบตาที่ยังคงแดงเรื่อของเสิ่นว่านหาวแวบหนึ่ง ในใจกำลังครุ่นคิดว่าจะเกริ่นคำพูดต่อไปอย่างไรดี

เงินปันผลคือขั้นแรก

ความสามารถของสองพ่อลูกตระกูลเสิ่นจะปล่อยทิ้งไว้ในลานเรือนเล็กๆ แห่งนี้เพื่อเล่นหมากรุกปลูกดอกไม้ไม่ได้ นั่นมันเท่ากับการใช้ของดีอย่างเสียเปล่า