บทที่ 629 นายบ่าวฝ่าอันตราย บุกตรงเข้าพรรคเฉาปัง

ตอนที่เถี่ยหู่รีบเดินทางกลับมาถึงเมืองหยางโจว ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ฝูงชนที่ต่อแถวยาวเหยียดหน้าประตูเมืองสลายตัวไปนานแล้ว แต่ประตูเมืองกลับยังคงเปิดอยู่—ในยุคสมัยเช่นนี้ ที่ทำการของทางการท้องถิ่นอาศัยค่าผ่านทางเข้าเมืองกอบโกยผลประโยชน์ แทบจะอยากเปิดประตูรับเงินตลอดสิบสองชั่วยามเลยทีเดียว

เถี่ยหู่ล้วงเหรียญทองแดงห้าอีแปะส่งให้ทหารรักษาประตูเมือง สองมือประคองโถดินเผาและกาสุราในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง เบี่ยงตัวแทรกผ่านอุโมงค์ประตูเมืองเข้าไป

กลางคืนของเมืองหยางโจวกับกลางวันราวกับเป็นคนละโลก

บนถนนใหญ่ไร้เงาพ่อค้าแม่ค้าและรถม้าดังเช่นตอนกลางวัน แต่ทางฝั่งถนนสายโลกีย์กลับคึกคักยิ่งกว่าเดิม โคมไฟถูกแขวนตั้งแต่หัวตรอกจรดท้ายตรอก ทั้งสีแดง สีชมพู สีเหลืองอ่อน ส่องสว่างจนถนนสว่างไสวไปกว่าครึ่งสาย เสียงหัวเราะและเสียงดีดผีผาคลุกเคล้าเข้าด้วยกัน ล่องลอยไปตามสายลมทุกทิศทุกทาง