บทที่ 630 ยืนรอหน้าประตู นั่งเก้าอี้เย็นชืด

ทหารยามพิจารณาเสิ่นว่านหาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าผ้าไหมเก่าๆ ไม่เหมือนพวกอันธพาลตามท้องถนน และไม่เหมือนกรรมกรแบกหามที่ท่าเรือ แต่คนที่ตามมาด้านหลังนั่นสิที่ดูสะดุดตา—รูปร่างกำยำล่ำสัน ที่เอวยังเหน็บดาบมาด้วย

มือขวาของเถี่ยหู่แตะอยู่ที่ด้ามดาบแล้ว

เสิ่นว่านหาวไม่ได้มองทหารยามที่ขวางทาง แต่กลับมองไปที่ทหารยามอีกคนหนึ่ง

ทหารยามที่ตัวเตี้ยกว่าคนนั้นพิงกรอบประตูอยู่ สองมือกอดอก ทำท่าทางราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตน

"ข้ามาหาหัวหน้าพรรคของพวกเจ้า" น้ำเสียงของเสิ่นว่านหาวราบเรียบ