บทที่ 635 จนตรอกให้คำสัตย์ พรรคเฉาปังสวามิภักดิ์

เซียวหย่วนซานเมื่อได้ยินคำพูดนี้ กล้ามเนื้อหางตาก็กระตุกอย่างแรงอยู่หลายครั้ง

เสิ่นว่านหาวไม่ได้หยุดพูด แต่ยังคงสาดน้ำมันเข้ากองไฟต่อไป "ประมุขเซียว ข้าเสิ่นผู้นี้เป็นนักธุรกิจ คำพูดบางคำเดิมทีข้าก็ไม่สมควรพูด แต่ว่าวันนี้ข้าทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ทั้งทางน้ำและทางบกในเจียงหนานนี้ มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าผู้ที่อู้ฟู่ที่สุดก็คือพวกพ่อค้าเกลือและพ่อค้าเสบียง? อาศัยอะไรกัน?"

เขายื่นมือชี้ไปทางเซียวหย่วนซาน น้ำเสียงยิ่งทวีความดุเดือด "อาศัยอะไรที่พี่น้องพรรคเฉาปังหลายพันคนของท่าน ต้องกรำแดดลุยฝน เอาชีวิตไปแลกเงินบนผืนน้ำตลอดทั้งปี แต่ท้ายที่สุดกลับหาได้แค่ค่าแรงอันน้อยนิด? อาศัยอะไรที่พวกพ่อค้าเกลือพุงพลุ้ยสมองกลวงเหล่านั้น นั่งอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ในเมืองหยางโจว จิบชาฟังเพลง ก็สามารถกอบโกยเงินทองก้อนโตเข้ากระเป๋าได้? ยามนี้ยิ่งร้ายกาจนัก พวกมันถึงขั้นจะแย่งชิงแม้กระทั่งค่าแรงก้อนสุดท้ายของพวกท่านไป นี่มันกะจะบีบบังคับพรรคเฉาปังของท่านให้ไปสู่ทางตันชัดๆ!"

หมัดทั้งสองข้างของเซียวหย่วนซานกำแน่นเข้าหากัน เขากัดฟันกรอด เอ่ยเน้นทีละคำ "เถ้าแก่เสิ่น ท่านพูดเรื่องพวกนี้ไปแล้วจะได้ประโยชน์อันใด? พรรคเฉาปังของพวกเราล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่หาเลี้ยงชีพบนผืนน้ำ นอกจากถ่อเรือและแบกหามสินค้าแล้ว จะไปทำการค้าอย่างอื่นเป็นได้อย่างไร?"

เสิ่นว่านหาวหรี่ตาลง จ้องมองเซียวหย่วนซานเขม็ง ก่อนจะโยนวาทะที่ทิ่มแทงใจดำอย่างถึงที่สุดออกไป