บทที่ 658 ปืนใหญ่คำรามกึกก้อง กระทิงเทวะพินาศย่อยยับ

เหตุผลที่จ้าวเหิงยังไม่ออกคำสั่งให้ปืนใหญ่โจมตีใส่เครื่องเหวี่ยงหินโดยตรง ก็เพราะอยากจะดูพละกำลังที่แท้จริงของเครื่องเหวี่ยงหินเหล่านั้น และถือโอกาสทดสอบความแข็งแกร่งของกำแพงเมืองปูนซีเมนต์ไปในตัว ตอนนี้เขาได้เห็นแล้วว่า พลังของเครื่องเหวี่ยงหินนั้นไม่เบาเลย ทว่าการจะทุบทำลายกำแพงเมืองแห่งนี้ให้พังทลายลงมาต้องใช้เวลา เรื่องนี้จ้าวเหิงเตรียมใจไว้แล้ว ต่อให้เป็นกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่อาจต้านทานการโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้

นอกกำแพงเมือง ลูกไฟน้ำมันเพลิงสังหารระลอกที่สี่กำลังถูกบรรจุเข้าสู่เครื่องเหวี่ยงหิน ควันสีดำขลับพวยพุ่งขึ้นจากค่ายทหารเป่ยตี๋ สายตาของจ้าวเหิงทะลวงผ่านม่านควัน จ้องเขม็งไปยังแขนไม้ขนาดมหึมาของกระทิงเทวะทลายปฐพีทั้งห้าสิบเครื่อง มุมปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

การบรรจุกระสุนระลอกที่สี่ของเครื่องเหวี่ยงหินเป่ยตี๋ใกล้จะเสร็จสิ้น หินยักษ์ห้าสิบก้อนที่ชโลมด้วยน้ำมันเพลิงสังหารจนชุ่มถูกจุดไฟ เปลวเพลิงเต้นเร่าส่งเสียงพรึ่บพั่บท่ามกลางลมหนาว พลประจำเครื่องจับกว้านไว้แน่นเพื่อรอธงคำสั่ง ทหารสื่อสารของเยลวี่ป๋าตูชูธงคำสั่งประจำตัวขึ้นสูง ก่อนจะวาดวิถีโค้งอันเด็ดขาดลงกลางอากาศ

ในวินาทีที่ธงคำสั่งกำลังจะสะบัดลงจุดต่ำสุด ในวินาทีที่กล่องถ่วงน้ำหนักของเครื่องเหวี่ยงหินทั้งห้าสิบเครื่องกำลังจะร่วงหล่นลงมาอย่างแรง และแขนไม้เริ่มเหวี่ยงขึ้นด้านบนนั้นเอง——

"ยิง!"