บทที่ 659 ต้อนราษฎรเป็นโล่ แผนพิษโจมตีจิตใจ

"องค์ชายใหญ่! องค์ชายใหญ่!" ขุนพลเฒ่าหูเหยียนเลี่ยควบม้าพุ่งเข้าไปหาเยลวี่ป๋าตู บนใบหน้าชราเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเคร่งเครียด เขาร้องตะโกนสุดเสียง "อาวุธบนกำแพงเมืองของอีกฝ่าย เหนือล้ำกว่าที่พวกเราจินตนาการไว้นัก! พระโพธิสัตว์เหล็กที่องค์ชายสามเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ เป็นเรื่องจริง! ของสิ่งนี้มีระยะยิงไกลเกินพันก้าว อานุภาพทรงพลังเทียบเท่าสายฟ้าฟาด! กระทิงเทวะทลายปฐพีของกองทัพเราไม่มีทางต้านทานมันได้เลยแม้แต่น้อย! ข้าน้อยขอวิงวอน..."

"พอได้แล้ว!"

เยลวี่ป๋าตูหันขวับกลับมา ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่หูเหยียนเลี่ย เขาเค้นคำพูดลอดไรฟันออกมา ขัดจังหวะคำพูดของขุนพลเฒ่า

หูเหยียนเลี่ยถูกสายตานั้นจ้องมองจนใจสั่นสะท้าน ต้องจำใจกลืนประโยคครึ่งหลังที่ว่า "ถอยทัพทันที แล้วค่อยหารือกันใหม่" กลับลงคอไป

หน้าอกของเยลวี่ป๋าตูกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอยู่หลายครั้ง พยายามกดข่มความโกรธเกรี้ยวและความอัปยศอดสูที่แทบจะทำให้เขากระอักเลือดเอาไว้ในใจ เขายกมือขึ้น ชี้ไปยังกำแพงเมืองด่านหูเหลา น้ำเสียงแหบพร่าทว่าแฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่งที่ไม่อาจโต้แย้งได้