บทที่ 675 ราตรียึดติดข้าศึกแตกทัพ หน้าไม้ไล่ยิงศัตรูจนมุม

ถานไถหมิงอวี่กัดฟันกรอดจนแทบแหลก อยากจะไล่ตาม แต่ก็ถูกทหารองครักษ์ที่เหลืออีกไม่กี่คนพัวพันไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย

รอจนกระทั่งเขางัดทหารองครักษ์คนสุดท้ายตกจากหลังม้า หางของค่ายกลรูปกรวยก็หายลับไปในความมืดมิดทางทิศเหนือเสียแล้ว

บรรดานายพันที่ยังคงไม่ยอมถอดใจ เมื่อเห็นว่าองค์ชายใหญ่หนีไปแล้ว ธงแม่ทัพก็ล้มลงแล้ว ความกล้าหาญเฮือกสุดท้ายก็พลอยมอดดับลงไปด้วย

เสียงเขาสัตว์ดังขึ้นระงมไปทั่ว

ไม่ใช่เขาสัตว์สั่งบุก แต่เป็นเขาสัตว์สั่งหนีตาย