บทที่ 676 ห่าฝนธนูตามคร่าวิญญาณ ทหารแตกทัพขวัญหนีดีฝ่อ

ห่าฝนธนูพุ่งโจมตีมาจากเบื้องหลังโดยไม่มีลางบอกเหตุใดๆ ไม่จำเป็นต้องเล็งเลยแม้แต่น้อย เพราะคนเป่ยตี๋มีมากเกินไปจริงๆ พวกมันเบียดเสียดยัดเยียดกันจนยุ่งเหยิงไปหมด

ทหารแตกทัพเป่ยตี๋ที่วิ่งอยู่รั้งท้ายสุดแผ่นหลังระเบิดดอกไม้เลือด ล้มคะมำลงไปในพงหญ้าแห้งแล้งเป็นแถบๆ เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาฉีกกระชากท้องฟ้ายามราตรีในพริบตา

"อย่าหยุด! พุ่งไปข้างหน้า!" อู๋กังตะโกนอยู่บนหลังม้า

ทหารม้าเบาสี่พันนายไม่มีผู้ใดชักดาบเลยสักคน พวกเขารักษาความเร็วม้าไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ควบคุมระยะห่างให้อยู่ในระยะยิงของหน้าไม้เสินจีอย่างแม่นยำ หน้าไม้ขึ้นสาย ลั่นไก ขึ้นสาย แล้วลั่นไกอีกครั้ง

การเคลื่อนไหวที่ทำซ้ำๆ ราวกับเครื่องจักรนี้นำมาซึ่งการสังหารหมู่อย่างแท้จริง