บทที่ 685 เลือดชโลมด่าน มรรคาอยู่ในใจคน

หมาป่าอำมหิตที่เคยโลดแล่นอยู่บนทุ่งหญ้า และมองราษฎรต้าอวี๋เป็นเพียงแกะสองขา บัดนี้ภายใต้การข่มขวัญจากดาบและทวนของทหารค่ายชิงเฟิง กลับเชื่องช้าเชื่อฟังราวกับสัตว์เลี้ยงที่ถูกกำราบแล้ว

ภาพเหตุการณ์ที่สะเทือนอารมณ์อย่างรุนแรงนี้ ทำให้จิตใจของสวีโยวสั่นสะท้านอย่างหนัก เขาดึงสายตากลับมา เดินขึ้นไปบนกำแพงเมืองทีละก้าว ยื่นมือออกไปลูบคลำกำแพงสีเทาขาวนั้น สัมผัสที่ได้รับคือความเย็นเยียบ แข็งแกร่ง ซ้ำยังหยาบกระด้างยิ่งกว่าหินสีเขียวอายุร้อยปีที่เขาเคยสัมผัสเสียอีก

"ใต้เท้าสวี นี่คือของวิเศษชิ้นใหม่ที่ท่านจ้าวของพวกเราสร้างขึ้น เรียกว่าปูนซีเมนต์ขอรับ" ทหารหนุ่มที่ยืนยามอยู่ด้านข้างจำสวีโยวได้ เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของสวีโยว บนใบหน้าก็เผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจที่ปิดบังไว้ไม่อยู่ "เครื่องเหวี่ยงหินของคนเป่ยตี๋ที่สามารถทุบกำแพงเมืองจนทะลุได้ พอทุบลงบนสิ่งนี้ อย่างมากก็ทิ้งไว้แค่รอยบุบไม่กี่รอยเท่านั้นขอรับ!"

สวีโยวเดินตามขั้นบันได ขึ้นไปยังกำแพงเมืองทิศเหนืออันสูงตระหง่าน พระโพธิสัตว์เหล็กสีดำทะมึนน่าเกรงขามหกสิบกระบอกเรียงรายเป็นหน้ากระดาน ปากกระบอกปืนดำมืดชี้ตรงไปยังทิศเหนือ ราวกับสัตว์ร้ายเหล็กกล้าหกสิบตัวที่เงียบงัน พร้อมที่จะพ่นเปลวเพลิงแห่งความตายออกมาได้ทุกเมื่อ

เขาจับแนวกำแพงกันตกไว้ ทอดสายตามองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา ทุ่งหญ้าแห้งแล้งอันกว้างใหญ่ไพศาลนอกด่าน ไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไปแล้ว ผืนปฐพีราวกับถูกอุกกาบาตนับไม่ถ้วนไถพรวนไปหนึ่งรอบ เป็นหลุมเป็นบ่อ สภาพยับเยินไม่มีชิ้นดี ดินในหลายพื้นที่ ล้วนปรากฏเป็นสีแดงคล้ำหลังจากถูกเลือดสดๆ ซึมซาบจนชุ่ม