บทที่ 695 ภาษีข้าวสารทฤดูขาดแคลน คำเดียวเปิดโปงความจริง

จ้าวเหิงไม่ได้โกรธเคือง เขาหันหน้าไป มองดูนักพรตเฒ่าด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้อแตกต่างก็คือ คนพวกนั้นล้วงเงินของราษฎรไปซื้อภรรยาน้อย ซื้อที่นา ส่วนข้าล้วงเงินของคนรวยมาสร้างปืนใหญ่ เลี้ยงดูทหาร แบ่งที่นาและขุดคลองให้ราษฎร เงินอยู่ในมือใคร ใช้ทำอะไร นี่แหละคือข้อแตกต่าง"

นักพรตเฒ่าอึ้งไป ลูบเคราตัวเอง ไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน

เสิ่นจือเวยรับคำอย่างจริงจัง จากนั้นก็เสนอคำถามที่เป็นจริงขึ้นมา "หน้าร้านต้องการหลงจู๊และลูกจ้าง ตอนนี้พวกเราพ่อลูกคนไม่พอ ไม่มีทางจับตาดูเมืองใหญ่ทั้งสองแห่งพร้อมกันได้หรอกขอรับ"

จ้าวเหิงแสดงจุดยืนทันที "เรื่องกำลังคนข้าจะจัดการให้ ซานหยวน ประเดี๋ยวเจ้าไปคัดเลือกพี่น้องในค่ายที่หัวไว อ่านออกเขียนได้และคิดเลขเป็น ไปเรียนรู้การทำค้าขายกับท่านเสิ่น"

เฉินซานหยวนฟังอย่างเงียบๆ มาโดยตลอด เมื่อได้ยินคำว่า "เรียนทำค้าขาย" บนใบหน้าก็ปรากฏรอยแปลกประหลาดขึ้นมา ลูกน้องของเขาล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่เลียเลือดบนคมมีด ตอนนี้จะให้ไปเป็นลูกจ้าง คอยต้อนรับขับสู้ ก้มหน้าก้มตาประจบสอพลออย่างนั้นหรือ?