บทที่ 709 ยุติสงครามด้วยสงคราม ช่างฝีมือสำนักโม่คลุ้มคลั่ง

“ยุคสมัยนี้ บีบคั้นผู้คนให้กลายเป็นภูตผี ท่านคุยด้วยเหตุผล พวกเขากลับใช้มีดคุยกับท่าน ท่านพูดเรื่องความเมตตารักครอบจักรวาล พวกเขากลับมองท่านเป็นหมาป่าข้างถนน เหยียบจนตายยังรังเกียจว่าทำพื้นรองเท้าเปื้อน!”

“ที่ข้าสร้างอาวุธสังหารเหล่านี้ ไม่ใช่เพื่อไปเข่นฆ่าปล้นชิง ไม่ใช่เพื่อตั้งตนเป็นใหญ่ แต่ข้าทำเพื่อปกป้องครอบครัวของข้า! เพื่อคนหลายหมื่นชีวิตในค่ายชิงเฟิงและด่านหูเหลาแห่งนี้ จะได้ไม่ต้องถูกคนอื่นจับไปชำแหละราวกับหมูหมาในคืนที่มืดมิดลมแรง!”

“ข้าทำไปก็เพื่อใช้พลังที่แข็งแกร่งกว่า มายุติยุคกลียุคที่กินคนนี้อย่างราบคาบต่างหาก!”

“ท่านบอกข้าสิ! ในปีที่เกิดภัยพิบัติ ทหารหนีทัพถีบประตูบ้านท่านจนพังทลาย ทุบทำลายโอ่งข้าวสารใบสุดท้ายที่ท่านมี เมื่อบ่าวไพร่ของตระกูลใหญ่ลากตัวภรรยาและลูกสาวของท่านไป เมื่อทั้งหมู่บ้านถูกเผาทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง!”

“เมื่อท่านชูจอบง่อยๆ ในมือที่ใช้ป้องกันตัวขึ้นมา ท่านจะปกป้องใครได้?!”