บทที่ 717 ฤดูหนาวฟืนถ่านแพง งานเลี้ยงเริงรมย์ของพวกตระกูลใหญ่

เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว กดเสียงให้ต่ำลง "จัดการกับพ่อค้าหน้าเลือดที่เอาของปลอมมาหลอกลวงคนพวกนี้ จำเป็นต้องเสียเงินตั้งแปดพันตำลึงด้วยหรือขอรับ? เอาเงินนี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันหนาว ตีดาบดีๆ ให้พี่น้อง ไม่ดีกว่าหรือ? ในความเห็นของข้า ส่งพี่น้องไปสักหนึ่งพันคน อย่าว่าแต่ภูเขารกร้างที่นกไม่ขี้ใส่พวกนั้นเลย ต่อให้ไปริบร้านค้าไม่กี่แห่งของพวกมัน พวกมันก็คงไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาหรอก!"

ในมุมมองของเขา การค้าขายครั้งนี้ขาดทุนเห็นๆ ดาบของค่ายชิงเฟิงแข็งแกร่งพออยู่แล้ว จะต้องไปเจรจาด้วยเหตุผลกับคนอื่นทำไม

เฉินซานหยวนที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้าเห็นด้วย เขาคิดได้ลึกซึ้งกว่าหลี่เถี่ยซานเล็กน้อย แต่ข้อสรุปก็คล้ายคลึงกัน การเสียเงินไปซื้อของที่เดิมทีสามารถ "หยิบ" มาได้โดยตรง รู้สึกอึดอัดใจอย่างไรพิกล

จ้าวเหิงไม่ได้หันกลับมา สายตายังคงทอดมองไปยังเทือกเขาที่อยู่ห่างไกล ที่ตรงนั้น แผนที่ดินแดนของราชวงศ์ต้าอวี๋กำลังแผ่ขยายออกไปท่ามกลางแสงสนธยา กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

เขาส่ายหน้า