บทที่ 737 สมคบคิดโจรป่า ตระกูลจางล่มสลาย

จางป๋อเหนียนใบหน้ากระตุกอย่างรุนแรงสองครั้ง ตัดสินใจไม่แสร้งทำท่าทีอีกต่อไป ตวัดเสียงสูงขึ้น "ต่อให้ผู้ว่าการเฝิงจะจับคนก็ต้องมีหมายจับจากที่ว่าการ! ข้าทำผิดกฎหมายข้อใด ถึงขั้นต้องใช้กองทัพมาปิดล้อมคฤหาสน์?"

หลี่เวยขี้เกียจเปลืองน้ำลาย เชิดคางไปด้านข้าง

ทหารเกราะเสวียนเจี่ยสองนายลากร่างหนึ่งออกมาจากด้านหลังขบวน โยนลงบนขั้นบันไดแทบเท้าจางป๋อเหนียนราวกับโยนซากสุนัขตาย

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกระจายออกไปในพริบตา คนผู้นั้นอาบไปด้วยเลือด บนหน้าอกมีรอยดาบลึกจนเห็นกระดูก บาดแผลเนื้อปลิ้นออกด้านนอก ที่น่าสยดสยองที่สุดคือใบหน้าครึ่งท่อนล่างของคนผู้นั้น กระดูกคางถูกเตะจนแหลกละเอียด เนื้อเละๆ ผสมปนเปกับเศษฟัน เหลือเพียงหน้าอกที่ยังคงขยับขึ้นลงอย่างแผ่วเบา

คนผู้นี้ก็คือหัวหน้านักฆ่าเดนตายที่ไปลอบโจมตีหมู่บ้านซิ่งฮวา