บทที่ 739 ใช้น้ำเป็นหล่อเลี้ยงปลา พ่อค้าจากแดนตะวันตกหวนคืน

"แล้วหลังจากนั้น ร้านค้าก็จะปิดตัวลง โรงงานหยุดทำงาน กองคาราวานขนส่งเสบียงนอกเมืองก็ไม่กล้าเข้าเมือง พ่อค้าผ้าไหมทางใต้ก็ต้องเดินอ้อมไปทางอื่น ราษฎรตาดำๆ ที่ต้องขายแรงงานแบกหาม ทำงานในโรงงานเพื่อแลกข้าวประทังชีวิต จะไปหาเงินแดงจากที่ไหน? ไม่มีคนจ่ายค่าจ้าง พวกเขาจะเอาอะไรมาซื้อถ่านรังผึ้งของเรา จะเอาอะไรมาซื้อเสบียงอาหาร?"

จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าหีบสมบัติ คว้าก้อนเงินขึ้นมาหนึ่งกำมือ ปล่อยให้มันร่วงหล่นลอดง่ามนิ้วกลับลงไปในหีบ ส่งเสียงกระทบกันดังกังวาน "เงินทองที่ถูกเก็บไว้ในห้องใต้ดินจนขึ้นรา มันก็เป็นแค่กองหินผุพังเท่านั้น ต้องปล่อยให้มันหมุนเวียน มีคนซื้อ มีคนขาย นั่นถึงจะเรียกว่าเงิน"

เขาปัดเศษเงินที่ติดมือออก แล้วกล่าวต่อ "ตอนนี้ค่ายชิงเฟิงต้องเลี้ยงดูกำลังพลหลายหมื่นนาย และในอนาคตอาจจะมีมากกว่านี้ จะพึ่งพาแต่การริบทรัพย์ไปชั่วชีวิตได้หรือ? สิ่งที่พวกเราต้องสร้าง คือระบบที่สามารถงอกเงยเงินทองขึ้นมาได้เอง ใช้เกลือหิมะ เตาเหล็กชั้นดี และเหล้ารัม ล้วงเอาเงินออกมาจากกระเป๋าของพวกเขาอย่างเปิดเผยและชอบธรรม เงินที่หามาได้ก็นำไปสร้างระบบชลประทาน ผลิตอาวุธปืน เลี้ยงดูกองทัพ ทำให้กำลังทรัพย์ของเมืองชิงโจวหลั่งไหลเข้าสู่ค่ายชิงเฟิงอย่างไม่ขาดสาย นี่เรียกว่าใช้น้ำเป็นหล่อเลี้ยงปลา การวิดน้ำจับปลาจนหมดสระ นั่นมันวิสัยของพวกโจร สิ่งที่พวกเราต้องเป็น คือผู้เดินหมากต่างหาก"

คำพูดเหล่านี้ ได้อธิบายและแจกแจงถึงสถานการณ์ของใต้หล้าและวิถีแห่งการค้าขายอย่างชัดเจนกระจ่างแจ้ง ในสายตาของจ้าวเหิง เมืองชิงโจวก็คือแปลงทดลองขนาดใหญ่ การเก็บคหบดีเหล่านี้ไว้ ก็คือการเก็บกลุ่มผู้บริโภครายใหญ่เอาไว้ วิสัยทัศน์ของหลี่เถี่ยซานจำกัดอยู่แค่การปล้นชิงเมืองใดเมืองหนึ่ง ทว่าสิ่งที่จ้าวเหิงจับตามอง คือการหมุนเวียนของเศรษฐกิจทั่วทั้งแผ่นดินต้าอวี๋

หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลรินลงมาตามขมับของหลี่เถี่ยซาน เขาเข้าใจแล้ว เขาคิดแต่จะเอาความสะใจตรงหน้าจริงๆ ไม่เคยคิดเลยว่าหากฆ่าล้างเศรษฐีจนหมด คนจนก็จะต้องอดตายตามไปด้วย ความคิดแบบหัวหน้าโจรป่าอันน้อยนิดนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าแผนการอันยิ่งใหญ่ของจ้าวเหิงแล้ว ช่างหยาบกระด้างจนน่าขัน