บทที่ 749 กลิ่นเนื้อหอมฟุ้ง นักพรตเฒ่าร่ายรำกระบี่

เถี่ยตั้นล้มก้นจ้ำเบ้า รีบปีนป่ายขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด เสื้อผ้าฝ้ายสั้นบนตัวขาดวิ่นหลายแห่ง เส้นผมยุ่งเหยิงราวกับรังไก่ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำ ดูมอมแมมไม่น้อย

"ท่านอาจารย์ปู่!" กั่วกั่วเห็นนักพรตเฒ่าก็ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อนตามประสาเด็ก

นักพรตเฒ่าเสวียนจีเดิมตั้งใจจะวางท่าทางเป็นยอดฝีมือด้วยการพยักหน้าให้ ทว่าจมูกกลับไม่รักดี ส่งเสียงฟุดฟิดสองครั้ง จากนั้นก็ราวกับถูกวิญญาณดึงดูด พากันกระตุกสั่นอย่างบ้าคลั่ง สายตาของเขามองข้ามจ้าวเหิง มองข้ามเด็กทั้งสองคน ไปจับจ้องอยู่ที่ห่อผ้าเล็กๆ ที่ใส่ผงสีเทาอมเขียวไว้ข้างโต๊ะหินอย่างแน่วแน่

ดวงตาคู่นั้นที่ปกติจะสงบนิ่งดุจน้ำในบ่อ กลับเผยความแหลมคมออกมา

จ้าวเหิงไม่ได้สนใจเขา นำเนื้อแกะสิบกว่าไม้ขึ้นวางบนเตาถ่านอย่างมั่นคง ทันทีที่น้ำมันกระทบความร้อนก็เกิดเสียงดังฉ่า พร้อมกับหยดน้ำมันร้อนๆ ไหลหยดลงในเตาถ่านจนเกิดเปลวไฟแลบออกมา กลิ่นหอมของเนื้อเริ่มโชยออกมาทีละสาย