บทที่ 772 รอยเท้าอสรพิษ ท่ามกลางราตรีแห่งไอสังหาร

ราตรีกาลจางหายไป ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มมีแสงสว่างสลัวๆ จับจ้าขึ้นมา

จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือในห้องโถงกลาง รักษาท่าทางมือข้างหนึ่งพยุงเอวไว้ตลอดทั้งคืน ปืนสั้นที่ม่อเจิ้งชิงเพิ่งสร้างเสร็จแนบสนิทอยู่กับผิวหนัง ไม้เนื้อแข็งของด้ามปืนถูกไออุ่นจากร่างกายทำให้ร้อนระอุ ทว่าการซุ่มโจมตีในยามค่ำคืนที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น เสียงตีเหล็กของโรงงานผลิตเหล็กที่หลังเขาดังตลอดทั้งคืน ค่ายชิงเฟิงผ่านพ้นคืนหิมะตกนี้ไปได้อย่างปลอดภัย

จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจเพื่อคลายลำคอที่แข็งตึง กระดูกส่งเสียงดังลั่น เขาผลักประตูไม้เปิดออก อากาศเย็นจัดผสมกับความสดชื่นหลังหิมะตกปะทะเข้าหน้า หิมะที่สะสมในลานบ้านขาวโพลนจนน่าแสบตา เขาหาววอดหนึ่งครั้ง แล้วขยี้มุมดวงตาที่ฝืดเคือง

การที่ต้องยืนรอคมมีดของศัตรูอยู่ในที่สว่างขณะที่พวกมันอยู่ในที่มืด เป็นความรู้สึกที่ย่ำแย่เหลือเกิน เขาตั้งใจจะฉวยโอกาสจากสภาพการณ์ที่ผ่อนปรนภายนอกแต่เข้มงวดภายในเมื่อคืนนี้ จัดการพวกแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ลอบขึ้นมาบนเขาให้สิ้นซาก แต่การที่รอเก้อเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกผิดหวังไม่น้อย อีกทั้งในใจยังเพิ่มความระแวดระวังขึ้นอีกชั้น

โจรทำมาหากินมาเป็นพันวัน ป้องกันโจรแค่ชั่วขณะ จ้าวเหิงยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง ค่ายชิงเฟิงทำมาหากินด้วยการยึดเขาเป็นใหญ่และรวบรวมผู้ลี้ภัย ในสายตาคนนอกก็คือรังโจรขนาดใหญ่ บัดนี้ถูกคนลอบเข้ามาถึงหน้าบ้านโดยไร้สุ้มเสียง ความยากลำบากในการป้องกันโจรวันนี้ถือว่าได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้ว ในหัวของเขากำลังคำนวณอย่างรวดเร็วว่าจุดตรวจลับที่เฉินซานหยวนวางไว้เมื่อคืน มีช่องโหว่ตรงไหนหรือไม่ที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ตัว