บทที่ 777 เปิดโปงความจริงอย่างไร้ความปราณี ปืนสั้นทวงวิญญาณ

คำพูดของโจวเฟิงเปรียบเสมือนการพิพากษาโทษประหารชีวิตให้แก่หลี่ซื่อโดยตรง เขาไม่เข้าใจเลยว่าไอ้หมอนี่โผล่มาจากไหน แล้วทำไมถึงกล้าโกหกคำโตที่ถูกตีแผ่ออกมาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

จ้าวเหิงหันกลับมา รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากทวีความรุนแรงขึ้นจนไม่มีความเกรงใจหลงเหลืออยู่ เขาเดินเข้าไปหาหลี่ซื่อทีละก้าว ย่อตัวลงนั่งสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ

หลี่ซื่อถูกจ้องมองจนขนลุกไปทั้งร่าง อดไม่ได้ที่จะถอยกรูดไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ

"บทละครที่เจ้าแสดงน่ะ ไม่เลวเลย" น้ำเสียงของจ้าวเหิงเบาหวิว ทว่ากลับดังกึกก้องในหูของหลี่ซื่อประหนึ่งเสียงฟ้าผ่า "น่าเสียดายที่บทไม่ดีพอ มีช่องโหว่เยอะเกินไป"

เขายืดตัวขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกำลังพูดความจริงอย่างเลือดเย็น เพื่อตีแผ่คำโกหกของหลี่ซื่ออย่างไร้ความปราณี: