บทที่ 796 อสนีบาตเหล็กถล่มทลาย จ้าวขุยสิ้นชีพ

น้ำเสียงของจ้าวขุยทั้งแห้งและฝืดเฝื่อน ทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึงความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่เมืองจี้โจว สีหน้าของเว่ยอู๋หยาก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีกส่วนหนึ่ง

แม้จะทำทีเป็นรับฟัง แต่จิตใจของเว่ยอู๋หยากลับล่องลอยไปไกลตั้งนานแล้ว

เปลือกตาขวาของเขากระตุกไม่หยุดตั้งแต่หัวค่ำ กดอย่างไรก็ไม่อยู่ ล่าวิญญาณและองครักษ์หน่วยชิงหลงทั้งห้าสิบคนที่ถูกส่งไปค่ายชิงเฟิง ลองนับวันดูแล้ว ป่านนี้น่าจะมีข่าวคราวส่งกลับมา ทว่าจนถึงบัดนี้กลับเงียบหายเข้ากลีบเมฆ ไร้ซึ่งวี่แววใดๆ

ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างไร้สาเหตุนี้ เปรียบเสมือนเส้นด้ายบางๆ ที่รัดรึงหัวใจของเขาจนแน่นตึง

เว่ยจื่อฉีที่นั่งอยู่ตำแหน่งรองลงมา ลอบสังเกตสีหน้าของบิดาไว้จนหมดสิ้น เขาวางถ้วยชาลง แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านพ่อกำลังกังวลเรื่องพวกล่าวิญญาณอยู่หรือขอรับ?"