บทที่ 797 อสนีบาตสะเทือนใต้หล้า จวนเสนาบดีหลั่งเลือด

คลื่นแห่งการระเบิดยังคงดังก้องอื้ออึง ห้องประชุมของจวนอัครมหาเสนาบดีขวาได้กลายสภาพเป็นซากปรักหักพังไปเสียแล้ว

พ่อบ้านเว่ยจงใช้ร่างที่ไม่นับว่าแข็งแรงของตนเอง ปกป้องเว่ยอู๋หยาไว้ใต้ร่างอย่างสุดชีวิต แผ่นหลังถูกเศษไม้และเศษหินที่ปลิวว่อนบาดจนเลือดเนื้อเละเทะ

เว่ยอู๋หยาถูกกระแทกล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกเข้ากับกำแพง ภายในหูไม่ได้ยินเสียงใดๆ มีเพียงเสียงหึ่งๆ แหลมสูง เขาดิ้นรนคลานออกมาจากใต้ร่างของเว่ยจง ทุกสิ่งตรงหน้าล้วนบิดเบี้ยวและสั่นคลอน

แสงไฟ ควันทึบ และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้เกรียมในอากาศ

เขามองเห็นว่าไม่ไกลออกไป ครึ่งท่อนบนของแม่ทัพพิทักษ์อุดรจ้าวขุยหายไปแล้ว เหลือเพียงท่อนขาคู่หนึ่งที่ถูกระเบิดกระเด็นไปชิดกำแพง และยังคงอยู่ในท่ายืน เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาจากรอยขาด ย้อมพรมราคาแพงบนพื้นจนกลายเป็นสีแดงฉาน