บทที่ 812 กระจกหลิวหลีข่มขวัญแขก แผนทุกข์กายขออสนีบาต

"อาจารย์จ้าวเกรงใจไปแล้ว!" เหอจิ่งหมิงรีบตอบรับการคารวะ ค้อมเอวลงต่ำกว่าเดิมอีกเล็กน้อย "เป็นเหอผู้นี้ที่ถือวิสาสะมาเยือน รบกวนท่านอาจารย์ต่างหาก"

ทั้งสองทักทายกันพอเป็นพิธี จ้าวเหิงเบี่ยงตัว ทำมือเป็นเชิงเชิญ "ใต้เท้าเหอ เชิญ"

เขาไม่ได้นำเหอจิ่งหมิงไปยังห้องประชุมก่อนหน้านี้ แต่กลับพาเขาเดินไปยังศูนย์กลางชิงเฟิงที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้ว

เหอจิ่งหมิงเดินตามหลังจ้าวเหิง เท้าเหยียบลงบนพื้นสีเทาที่เรียบและแข็งแกร่ง ภายในใจก็กระตุกวูบ พื้นถนนแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันถูกหล่อขึ้นเป็นผืนเดียว ไร้รอยต่อแนบสนิท รถม้าวิ่งผ่านคงแทบไม่รู้สึกถึงความสั่นสะเทือนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูสิ่งปลูกสร้างสองข้างทาง ล้วนเป็นสีเทาขาวเหมือนกันหมด ผนังเรียบเนียน มุมเหลี่ยมชัดเจน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าแข็งแรงกว่ากำแพงอิฐสีเขียวมากนัก เขาแอบคำนวณในใจ ลำพังแค่ถนนเส้นนี้กับบ้านเรือนเหล่านี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่โจรป่าธรรมดาจะสร้างขึ้นมาได้แล้ว สวี่หมิงถังคนนั้น ช่างเป็นไอ้โง่ตาบอดเสียจริงๆ