บทที่ 837 ปกป้องชาวนาด้วยเหล็กกล้า ผู้ลี้ภัยกลัดกลุ้มเรื่องเพาะปลูก

เสี่ยวอู่ฟังแล้วรู้สึกเลือดลมสูบฉีด "อาจารย์ปราดเปรื่องมากครับ! เดิมทีพวกผู้ลี้ภัยก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว เมื่อมีค่ายชิงเฟิงคอยหนุนหลัง พวกเขาจะต้องกล้าเสี่ยงดูสักตั้งอย่างแน่นอน!"

"ไม่เพียงแค่นั้น" จ้าวเหิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เขียนลงในจดหมายต่อไปว่า "บอกเฝิงหยวน ให้ส่งหน่วยทำนาที่มีประสบการณ์ลงพื้นที่ไปยังหมู่บ้านผู้ลี้ภัยแต่ละแห่ง คอยจับมือสอนพวกเขาทีละขั้นตอนว่าต้องขุดหลุมอย่างไร หยอดเมล็ดอย่างไร ถอนต้นกล้าอย่างไร หากใครกล้าทำแบบขอไปที ให้ยกเลิกสิทธิ์การขึ้นทะเบียนเป็นพลเมืองทันที ส่วนหมู่บ้านไหนที่ดูแลอย่างดี ในการประเมินช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงสิบอันดับแรก ค่ายชิงเฟิงจะสร้างถนนคอนกรีตและสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องให้พวกเขาทั้งหมด!"

เมื่อเขียนจดหมายถึงเฝิงหยวนเสร็จ จ้าวเหิงก็รีบเขียนจดหมายอีกฉบับถึงสวี่โยวอย่างรวดเร็ว

"จดหมายที่ส่งให้สวี่โยวก็มีความหมายเดียวกัน ชายแดนเมืองอวิ๋นโจวมีที่ดินรกร้างมากมาย ให้แบ่งเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดแก่ชาวบ้านชายแดนและผู้ลี้ภัยที่เพิ่งขึ้นทะเบียนเป็นพลเมือง สวี่โยวเป็นบัณฑิต หน้าบาง ไม่กล้าแตกหักกับพวกพ่อค้ารายใหญ่ เจ้าจงบอกให้เขาวางใจเถอะ ตอนนี้พวกคหบดีกักตุนเสบียงไว้แน่น รอให้พ้นฤดูใบไม้ผลิไปก่อน ค่อยมาดูกันว่าใครจะอึดกว่ากัน"

จ้าวเหิงเป่ารอยหมึกบนจดหมายทั้งสองฉบับให้แห้ง บรรจุลงในกระบอกไม้ไผ่ แล้วลงมือปิดผนึกด้วยครั่งด้วยตนเอง