บทที่ 838 เมล็ดพันธุ์ต่อชีวิต ผู้ลี้ภัยสำนึกคุณ

เอ้อร์กั่วจื่อหดคอ พึมพำเสียงเบา "ท่านลุงหลี่ พวกเราไม่ได้ลืมบุญคุณ อาจารย์จ้าวคือพระโพธิสัตว์เดินดิน เรื่องนี้พวกเรารู้ดี แต่ในนาไม่มีเมล็ดพันธุ์ ในใจพวกเราก็หวั่นใจสิ จะพึ่งพาให้อาจารย์จ้าวเลี้ยงดูไปตลอดก็คงไม่ได้ใช่ไหม? พวกเราก็เป็นลูกผู้ชายมีมือมีเท้า ยังไงก็ต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้สิ"

"จะลุกลานไปทำไม?" ชายชราหลี่ทำหน้าขรึมกล่าว "ในเมื่ออาจารย์จ้าวแบ่งที่ดินให้พวกเราแล้ว ก็ไม่มีทางทนดูพวกเราอดตายหรอก อาจารย์จ้าวเป็นใคร? นั่นคือเทพเทวาลงมาจุติเชียวนะ! ท่านย่อมมีแผนการในใจอยู่แล้ว พวกเราก็แค่ตั้งหน้าตั้งตาพลิกหน้าดินให้ดี แล้วรอฟังข่าวก็พอ"

"รอรึ? แล้วจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่..." เอ้อร์กั่วจื่อยังคิดจะโต้แย้ง

ในตอนนั้นเอง บนถนนหลวงที่อยู่ไกลออกไป จู่ๆ ก็มีเสียงกีบม้าดังทึบๆ แว่วมา พร้อมกับเสียงล้อรถที่บดทับลงบนแผ่นหินดังครืนๆ

เสียงนี้ดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางท้องทุ่งอันกว้างใหญ่