บทที่ 840 เมล็ดพันธุ์เทพลงดิน คหบดีขวัญผวา

หวังต้าจ้วงร้องอุทานเสียงหลง "หนึ่งฉื่อครึ่ง? พี่ชาย ท่านเว้นระยะห่างเกินไปแล้วมั้ง! ที่ดินผืนตั้งใหญ่ ปลูกแค่นี้ จะไปเก็บเกี่ยวอะไรได้? ตอนพวกเราปลูกข้าวสาลี ยังหว่านเมล็ดติดๆ กันเลยนะ!"

พวกผู้ลี้ภัยพากันผสมโรง รู้สึกว่าระยะห่างนี้มันไร้สาระเกินไป การปล่อยที่ดินว่างเปล่าผืนใหญ่ขนาดนี้ถือเป็นการทำลายของชัดๆ

ผู้เฒ่าซุนถลึงตาใส่หวังต้าจ้วง "เจ้าจะไปรู้อะไร! ข้าวโพดนี่พอโตขึ้นมา สูงท่วมหัวคนเชียวนะ! ใบก็กว้างขนาดนี้!" เขากางแขนทั้งสองข้างออกเพื่อแสดงความกว้างให้ดู "หากเจ้าปลูกเบียดกันเกินไป ต้นกล้าชิดกัน อากาศไม่ถ่ายเท แสงแดดส่องไม่ถึง มันก็จะโตแต่ลำต้นไม่ยอมออกฝัก ถึงตอนนั้นไม่ได้ผลผลิตเลยสักเม็ด เจ้าจะไม่มีที่ให้ร้องไห้ด้วยซ้ำ!"

"สูงท่วมหัวคน? นั่นมันข้าวฟ่างไม่ใช่หรือ?"

พวกผู้ลี้ภัยต่างมองหน้ากันไปมา พวกเขาจ้องมองก้อนแข็งๆ เล็กๆ ในตะกร้า คิดไม่ออกเลยว่าไอ้ของพรรค์นี้มันจะงอกเงยเป็นพืชผลที่สูงท่วมหัวคนได้อย่างไร