บทที่ 841 ฤกษ์ดีเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิ หอการค้าแสดงจุดยืน

คุณชายซุนที่อายุน้อยกว่ากัดฟันกรอด ในดวงตาฉายแววเหี้ยมเกรียม "ท่านลุงทั้งหลาย ในเมื่อกลัวว่ามันจะปลูกขึ้นมาได้ งั้นพวกเราก็ทำแบบไม่ให้เหลือซากไปเลยสิ!"

"เจ้าคิดจะทำอะไร?" เศรษฐีหลี่มองเขาด้วยความระแวดระวัง

คุณชายซุนขยับเข้าไปใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย "รออีกสักพัก พอต้นกล้าในนาของพวกคนยากจนนั่นงอกขึ้นมา พวกเราก็ใช้เงินสักหน่อย จ้างพวกอันธพาลในเมือง อาศัยจังหวะมืดค่ำดึกดื่น ไปถอนทิ้งให้หมด! หรือไม่ก็ต้อนฝูงแกะเข้าไปกินให้เหี้ยนไปเลยในตอนกลางคืน! ข้าจะคอยดูว่าฤดูใบไม้ร่วงมันจะเอาอะไรไปเก็บเกี่ยว!"

ทันทีที่พูดจบ เศรษฐีหลี่ก็ตกใจจนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง เนื้อไขมันบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง

"ไอ้โง่! มารดามันเถอะ เจ้าอยากรนหาที่ตาย ก็อย่าลากพวกเราไปซวยด้วยสิ!" เศรษฐีหลี่ลุกพรวดขึ้น ชี้หน้าด่าคุณชายซุนอย่างสาดเสียเทเสีย จนเสียงหลง "จ้างอันธพาลไปถอนกล้างั้นรึ? เจ้าลองไปถอนดูสักต้นสิ! เจ้าคิดว่าทหารสวมเกราะดำของค่ายชิงเฟิงเป็นแค่ของประดับหรือไง? เจ้าคิดว่าพวกคนยากจนหลายหมื่นคนนอกเมืองเป็นคนตายงั้นรึ?"